Autor: wodzu

Było już o tym nie raz. Tutaj i wszędzie indziej. To co nas ludzi dzieli i łączy to głównie komunikacja. Problemy z nią związane i nierozwiązane sytuacje spowodowane błędną wiedzą na temat co kto myśli, jak coś odebrał i co z tego wyniknie.

I tutaj coraz bardziej zbliżamy się do teorii, że to wszystko rozgrywa się głównie w naszej głowie. Oczywiście, pewne fakty i zjawiska są niezparzeczalnie oraz fizycznie namacalne, natomiast ich odbiór może być różny w zależności od wielu czynników zewnętrznych i wewnętzrnych komunikujących się osób. Kolejnym utrudnieniem zrozumienia jest to, że na wszystko, mimowolnie, patrzymy w pierwszej chwili poprzez pryzmat naszych doświadczeń, a okazuje się często, że różne rzeczy – pozornie jednakowe – odbieramy w inny sposób. Dobrze, kiedy jesteśmy tego świadomi, bo możemy na te wszystkie wyzwania spojrzeć z dystansu i wyzbyć się pierwotnych uprzedzeń czym oszczędzimy sobie i innym niepotrzebnych stresów.

Nie wszystko złoto co się świeci, nie sądźmy książki o okładce i często nie wypowiadajmy sądów bez odpowiedniego przemyślenia sprawy.

Często przyczyną naszych problemów są dwa stany:

• kiedy się odezwiemy w nieodpowiednim momencie
• kiedy będziemy milczeć w czasie, gdy powinniśmy się odezwać.

Odpowiednia rozmowa i komunikacja jest kluczowa, gdy staramy się nawiązać kontakt z drugim człowiekiem, a język jest precyzyjnym i niebezpiecznym narzędziem. Zatem używajmy go z głową! I pamiętajmy o tym, że mamy dwoje uszu i tylko jedną paszczę, zatem skupmy się na słuchaniu i analizie tego co do nas dociera.

Cóż, lepiej żeby było nudno czy ciekawie?

W sumie obie opcje z bezpiecznej odległości są godne zainteresowania, gorzej robi się wtedy kiedy okazują się Twoją rzeczywistością. Kiedy przygoda zaczyna się okazywać niewygodna, możliwość ponudzenia się, pobyczenia i zbicia paru bąków wydaje się dosyć kusząca. Podobnie, jeśli robisz dokładnie nic – chęć działania, przenoszenia gór, zbawiania ludzkości czy nawet nabijania kilometrów w nieznane są mega opcją.

Co ludzkość zaproponowała dla takich niezdecydowanych? Różne hobby, począwszy od sportów i aktywności wszelakich, poprzez książki, seriale, gry, do używek, z których chyba najbardziej dostępną, dla naszej części cywilizacji jest alkohol. Acha i na końcu, ale przede wszystkim – religie wszelakie oraz wojenki przez nie propagowane, ale ten temat chwilowo odpuśćmy.

Zajmijmy się teraz alkoholem. Co to ma do zaoferowania?

Picie gwarantuje ci życie na krawędzi. Idąc nią, jesteś przywiązany wątłą linką bezpieczeństwa. Po obu stronach masz cienką warstwę pozornej radości, błogości i ukojenia, pod nią zaś znajduje się otchłań konsekwencji. Począwszy od prostego zrobienia z siebie durnia, poprzez działania niekontrolowane i trudne do oszacowania, aż do prowadzących do zrujnowania zdrowia i powodujące nieodwracalne skutki. Dla siebie, ale co gorsze, dla innych.

Picie wciąga, podobnie jak inne radości życiowe, z tym, że nie oferuje niczego pozytywnego w zamian. A właściwie to co oferuje, jest po prostu złudnym i krótkotrwałym wrażeniem nagrody i stanu separacji od zewnętrznych bodźców, nadmiernie bombardujących zmysły. Pozwala także mieć wrażenie zwolnienia gonitwy myśli i poczucia kontroli nad tym co się wokół dzieje. Bezsennym pozwala zasnąć. Spokojnych potrafi na początku pobudzić. Możesz być fajny dla siebie. Na chwilę.

Jak mawia stare japońskie przysłowie:

Przy pierwszym toaście człowiek pije sake, przy drugim – sake pije sake, przy trzecim – sake pije człowieka.

Ippai wa hito sake wo nomi, nihai wa sake sake wo nomi, samnai wa sake hito wo nomu.

Czy picie można kontrolować? Różnie mówią na mieście. Są fani mocnych trunków, są fani sikaczy i piwek przeróżnych. Inni z kolei twierdzą, że raz na jakiś czas trzeba się koniecznie dogłębnie spotkać z kolegami, by później wzajemnie dochodzić, co kto i kiedy zrobił, co stanowi nie lada zabawę i radochę na długie zimowe wieczory.

Każdy ma swoją metodę na usprawiedliwienie swego sposobu na kontrolowanie tych zachowań i twierdzenie, że wynikają ze wstępnych założeń i woli spożywających. Im bardziej zaś zaczynasz myśleć o kontrolowaniu tym bardziej może się okazać, że jesteś kontrolowany – niezależnie czy pijesz czy nie.

Ci co zaś nie piją i starają się tym „niepiciem” jakoś zarządzić, okazują się również kontrolowani i paraliżowani przez sam fakt możliwości napicia się czegoś co od razu nie zabija i przez to jest jeszcze gorszą trucizną.

Można snuć domysły. Można słuchać doświadczeń wielu alkoholików, można wyciągać własne wnioski na podstawie obserwacji i przeżyć. Niektóre odpowiedzi i twierdzenia same nasuwają się na myśl inne pojawiają się dopiero po szczegółowym drążeniu tematu. I podobnie jak z leczeniem wielu chorób, należy zająć się przyczyną, a nie niwelowaniem objawów i skutków za wszelką cenę.

Cóż, można zganiać na życie, na brak szczęścia i sposobności, a może na to, że inni mają go więcej czy łatwiej dostępne.

Pewne sprawy się wyjaśnią wcześniej czy później, a karma wróci jak bumerang. Chyba, że trafi w cel, wtedy nie wróci.

Czasem to co wydaje się dobre, jest złe, podobnie to co ładne z wierzchu okazuje się nadjedzone przez robaki. Pytanie – czy to co jedzą robaki jest do końca złe? Wszak byle czego by nie tknęły. Emocje często wywołują pewne działania. Inne emocje kierowane w stronę odbiorców, maja za zadanie wywołanie konkretnych, zamierzonych reakcji, a brak działania może być kolejną przyczyną do zagmatwania sytuacji.

Na koniec szuka się kozła ofiarnego. Po to by udowodnić, że tylko buk (lub inny dąb) może nas rozsądzić i mieć rację sprawiedliwego. A to co nie było zapisane w procedurach jest nieważne i nieistotne i należy ponownie wyważyć otwarte drzwi.

Czy pieniądze szczęście dają? W sumie to nie wiadomo, ale na pewno są w stanie go pozbawić. To nie wina noża, w jakim celu zostanie użyty, a jego operatora.

To wszystko i tak jest trudne do ogarnięcia i w zasadzie nie do wytłumaczenia.

Święta, święta i po świętach.

Ależ jest fajnie. Można wrócić po krótkim acz miłym i wszyechstronnym wypoczynku do kolejnego, na szczęście krótkiego tygodnia pracy i zajęć wszelakich. Spotkanie rodzinne przeszło równie szybko i owocnie jak całe święta i było wspierane myślą „Carpe Diem” oraz opowieściami seniora rodu, czyli mojego taty.

Jego przemyślenia, pomimo chorób, wieku i niedołężności sprowadzają się do radości prostych:

• Nie należy innym zazdrościć tego co oni mają, a my nie mamy.
• Należy się – cieszyć tym co jest – gdyż jest to aktualnie najlepsza możliwość jaką dysponujemy. A jeśli chcemy czegoś więcej, cóż, nie pozostaje nam nic innego, jak wziąć dupę w troki i się ku temu celowi ruszyć.
• I to wszystko. I jest to proste. I jest to sensowne. I przede wsystkim – nie przytłacza. Bądź otwarty na świat i jego źródła, one są przecież nieskończone.

Często klnę na swoją pamięć. Wem, że coś już czytałem czy oglądałem, ale jak dochodzimy do szczegółów, to okazuje się, że już nie jest tak kolorowo. Z kolei w innym przypadku okazuje się, że pamiętam coś z dużą dokładnością i detalami, a na koniec okazuje się, że faktycznie tak było, ale teraz jest już trochę inaczej, bo coś zostało zmienione, poprawione.

Chciałoby się mieć zaufanie do własnego mózgu, że to co tam raz już wpadło, zostanie na wieki, ale po głębszym zastanowieniu okazuje się, że ograniczona pamięć (oczywiście jedynie w pewnym zakresie) pozwala nam przetrwać i pomaga nam być człowiekiem. Popatrzmy na to ze strony przetrwania. Jeśli pamiętasz wszystko, co znane, doskonale, możesz dać się przechytrzyć, bo świat zmienia się nieustannie. Tam gdzie rzeka była wczoraj głęboka, dzisiaj może być już mielizna i skok na główkę w tym miejscu może zakończyć się tragicznie. Podobnie zmiany przepisów i innych tym podobnych rzeczy. Co z tego, że znasz wersję sprzed 3 lat, skoro już i tak rząd zdołał zmienić reguły podatkowe, tak, że twoja wiedza, raz że bezużyteczna, dwa obciąża eneretycznie twoje ciało i powoduje frustrację.

Jeśli chodzi o człowieczeństwo – jeśli chcemy komuś np. wybaczyć, lepiej pewne szczegóły usunąć w pamięci, tak by rany mogły sie zabliźnić i spowodować, że na spokojnie możemy przejść do nowego rozdziału w życiu.

Oczywiście nie znaczy to,  że mamy wszystko puszczać w otchłań niepamięci bo to spowodowałoby katastrofę tak jednostki, jak i całej ludzkości.

Tak więc, przechodząc do sedna – musimy zaakceptować naszą supermoc – zapominania i umiejętnie ją wykorzystywać, pielęgnując nieustannie proces nauki wspomagany życiodajną ciekawością. Uczymy się przez całe życie i przez całe życie musimy wybierać, czy korzystamy z informacji dostępnej w naszej przestzreni przechowywania, wspomagamy się wiedzą i doświadczeniem innych (najlepiej bieżącym) czy szukamy nowych rozwiązań na drodze praktycznego badania i analizy.

Ależ ten świat jest ciekawy!!! I nic nie jest pewne.

Poza śmiercią 😉

Modły zostały wysluchane! Słońce znowu się odrodziło. Matka Ziemia może znowu zacząć cykl życia, a my mamy szansę doczekać kolejnej wiosny.

Świat się kręci. Przygotowania po raz kolejny zakończone sukcesem, a dzieci obdarowane. Można odpocząć i czekać na kolejne wydarzenia na świecie.

Pamiętacie zeszłe święta sprzed kilku kolejnych lat? O tej porze roku nikt nie spodziewał się pandemii, w zeszłym roku nikt nie spodziewał się wybuchu wojny we wschodniej Europie, a my nie spodziewaliśmy się kolejnych smutnych wieści w rodzinnym gronie.

Jest nadzieja, że będzie lepiej, jest też zagrożenie, że teraz jest lepiej. Nigdy niczego nie wiadomo do końca, zatem tym bardziej radujmy się tym co wypracowaliśmy, tym czym zostaliśmy obdarowani i tym co nas spotkało i spotyka każdego dnia.

Nic nie jest wieczne, nic nie jest stałe, nawet wtedy gdy każdy dzień podobny do siebie i oferuje głównie ciężką pracę i kolejne wyzwania. Wszak to jest życie i możliwość jego poznania. Jego i drugiej największej tajemnicy – samego siebie.

Poznawajmy więc siebie na nowo i poznawajmy tych, którymi się otaczamy, wszak zmieniamy się każdego dnia i jest co odkrywać! Jesteśmy odkrywcami i badaczami! Czy tego chcemy, czy nie.

Masz już jakieś marzenia. To dobrze. To pierwszy krok, kolejne są już po to by je spełniać.

Pytanie tylko czy marzenia są dobrze postawione? Co ze sobą niosą i co mają na celu? Nie zawsze poprawnie określamy i rozdzielamy te byty. Czy to co chcemy mieć jest naprawdę tym czego oczekujemy? Czy jest to jedynie most, który ma nas doprowadzić do jakiegoś stanu? Czasem oczywiście – tak jest łatwiej – materialnie określać poszczególne cele cząstkowe, ale musimy wiedzieć czemu służą i co ze sobą niesie cała droga, która w dużej części będzie wyboista i kręta. Czy to co robisz, robisz dla siebie? Czy dla innych? I czy jeśli to osiągniesz dla tych innych (prawdopodobnie ważnych dla ciebie) czy spowoduje to, że ich reakcja będzie dla ciebie wystarczającą nagrodą?

Zawsze jest jakaś waga zlokalizowana w zamkniętym (dla uproszczenia) układzie. Waga ta ma kilka, kilkanaście szalek, na której znajdują się wysiłki, cele cząstkowe oraz uzyskane efekty. Jeśli wszystko zrealizujesz, waga osiągnie równowagę, jednak układ do tego czasu się zmieni i będzie trzeba na nowo szacować to co ważne (waga!), to co konieczne i to co pomijalne.

Ty tworząc ten układ, masz jeszcze jedną możliwość – możesz zostać współkonstruktorem wagi, a także masz możliwość i obowiązek utrzymywać ją w dobrej kondycji – smarować trybiki, wymieniać niestabilne elementy i dbać o to by jej nie upuścić (jeśli np. jest szklana) co mogłoby spowodować zniszczenie całego misternego planu.

Siądź zatem, albow prost przeciwnie – idź na spacer. Porozmawiaj z najbliższymi i przede wszystkim ze sobą – co jest celem, co jest stanem osiągalnym i co spowoduje, że wasze szczęście będzie trwało tak długo jak będziecie chcieli? Co jest do zrobienia teraz? Co powinno poczekać, a czego trzeba się zwyczajnie pozbyć, bo nie powodowało zbędnej przeciwwagi dla codziennych obowiązków.

Nie wszystko musisz ze sobą nosić – ten ciężar (waga!) wszak nie jest zazwyczaj komfortowy. Jeśli nie możesz się go pozbyć, może warto kogoś poprosić o pomoc w niesieniu go lub oddać go na przechowanie? Wszak przechowlanie również mogą zgubić rzeczy…

Jest tylko jeden mały (haha taakkk, mały …) szkopuł. To, że czegoś nie masz przy sobie, albo czegoś nie widzisz, nie znaczy, że tego nie ma, czy nie ma wpływu na twoje życie. I o tym również mysimy pamiętać przy planowaniu i realizacji zadań – reguły to reguły, rzeczy niezmienne często niezmiennymi pozostaną, chyba że da się usunąć ich wpływ na nasz układ…

Czasem jest źle. Mniej, bardziej, strasznie.

Cóż tak jak z bólem – z tym nie ma co dyskutować. Tylko trzeba coś z tym zrobić, żeby było lepiej. Najlepiej byłoby się ruszyć. Chodzi tylko o to, że nie zawsze jakikolwiek ruch będzie powodował poprawę. Jeśli nie jesteś na samym dnie, to kierunek, który obierzesz może spowodować poprawę lub pogorszenie sytuacji, a logika i praktyka pokazują, że zawsze droga w dół bywa łatwiejszym z wyborów. Pytanie też czy na dnie nie czeka coś dobrego? Może schodzisz ze szczytu i właśnie na dole jest schronisko? A może celem jest szczyt? Komuś kto patrzy z boku ciężko to ocenić niestety. Najgorsze jest to, że twoje spostrzeganie własnego położenia i należytego kierunku, również może być zaburzone czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Tak wiele zmiennych i nieprzewidywalnych sytuacji powoduje dodatkowy stres i odbiera chęci do robienia czegokolwiek. Jedyna rzecz w tedy, która może cię uratować to pomoc z zewnątrz, jednak to również uzależnione jest od tego czy pomoc wie, że jej potrzebujesz….

Nic nie jest domyślne, jeśli sam nie wiesz dokąd zmierzasz, gdzie jesteś i czego oczekujesz, jak ktoś może ci pomóc?

W  życiu nie chodzi o to by walczyć każdego dnia. W życiu chodzi o to by przygotować się na spodziewane i niespodziewane przeciwności i móc traktować je jako przygodę. Uciekamy do świata fikcji, do książek filmów, gier. Jara nas to strasznie, wyobraźnia jest pobudzona, pragniemy czegoś więcej niż mamy i na co zasługujemy, ale tak naprawdę to jest miejsce do sprostania przyiemnym sprawom. Idąc dalej w las tym więcej drzew. Im więcej jest nagród i przyjemności, tym więcej energii kosztuje ich pozyskanie i tym więcej może trwać zbieranie się po ich zaprzestaniu.

Droga jest najważniejsza. I prawidłowo zaplanowane odpoczynki, tak by można naładować akumulatory i sprawdzić czy wykorzystujemy wszystkie szanse w odpowiedni sposób.

Powodzenia! Trzymam kciuki i wierzę, że wszystko będzie dobrze. Podobnie jak ślepy koń na Wielkiej Pardubickiej – nie widzę przeszkód, żeby miało pójść jak trzeba!

Ty jesteś odpowiedzialny za to co sobie weźmiesz na barki, plecy czy inne części ciała. Oczywiście naokoło znajdzie się wielu pomocników, którzy chętnie pomogą coś ci na grzbiet wrzucić, byś był odpowiednio dociążony, jednak koniec końców, jeśli jesteś dorosły, ty musisz zdecydować co i jak będziesz dźwigać.

Nasze możliwości są ograniczone. Raz jeśli chodzi o czas, dwa jeśli chodzi o naszą wytrzymałość i zdolności dźwigania i trzy jeśli chodzi o opcje wyboru obowiązków.

I z trzecim punktem musisz się liczyć najbardziej, gdyż nie chodzi o to by nabrać jak najwięcej i z tym wszystkim runąć na kolana, licząc na pomoc, która przyjdzie z tłumu albo od wszechmogącego (a patrząc na wydarzenia z ostatnich 2000 lat, to w takim momenciena tę ostatnią nie ma co liczyć). Musisz mieć takie obowiązki (a przynajmniej ich część) by po ich wykonaniu było ci lżej i byś lepiej się czuł. Zarówno ze sobą, ze swoim życiem i swoimi wyborami. Obowiązki bowiem mają tę zaletę, że potrafią zobligować do działania nawet wtedy kiedy ci się zwyjczajnie nie chce. I wtedy, kiedy zepniesz się by je wykonać, poczujesz przypływ energii i zwyczajną, ludzką radość i satysfakcję.

I takie obowiązki, pomimo tego, a może przede wszystkim, że są obowiązkami, należy cenić bo dzięki nim można znaleźć siłę i docenić każdy dzień.

Nawet jeśli brodzisz w breji i nie zanosi się, że będzie łatwiej.

Czasem się nie chce. Czasem nie wiadomo czy to ma sens. To co robisz. To o czym myślisz. To czego wydaje ci się, że oczekuje od Ciebie świat.

Czy w ogóle warto coś robić? Kogo to w ogóle obchodzi? Masz zapłacić haracze, podatki i opłaty i możesz zrobić dodatkowo to co będzie akurat oczekiwane do wykonania. A później możesz po sobie sprzątnąć i przygotować się do kolejnego fascynującego dnia. O ile do niego doczekasz.

Możesz wszak wszystko, czego tyko zapragniesz. Wystarczy, że będziesz tak zasuwać jak nikt i jak ci się przy tym nic nie urwie. I zdołasz dowieźć to co ma być dowiezione. ASAPEM.

Czy to wina świata? Czy to twoja wina? Czy jest to w ogóle wina? Czy tylko ja mam wrażenie, że to bez sensu? Cały świat stoi otworem a ja tkwię tu i czekam nie wiadomo na co. Nie wiem co ma być żeby było dobrze. Nie wiem na czym się skupić by osiągnąć efekt, gdyż nie wiem jaki efekt ma być.

Szkoda nawet o tym gadać. Tyle się dzieje i nawet nie wiadomo jak sobie pomóc. kolejne pół roku trzeba się po prostu sprężyć. A później okaże się, że kolejne pół i kolejne pół.

Oby.