Verdaduras

Ciemność. Widzę ciemność.

A nie, trzeba po prostu otworzyć oczy.

Niewiele to zmienia, ale zawsze coś. W sumie nawet bardzo dużo, jeśli nie wiesz jakby mogło być naprawdę w innej, równoległej rzeczywistości.

Bo wiele zależy nie od tego co masz, ale od tego jak bardzo to co masz odbiega od twoich oczekiwań.

I tu rodzi się pytanie – jak sterować tym drugim? Żeby było ambitnie, ale nie za bardzo? Jak podejść do sprawy obiektywnie i nie wyrządzając krzywdy, sobie i innym?

Czego potrzebujesz w życiu? Co jest niezbędne? Co jest zdrowe i przydatne? Co jest balastem i fanaberią?

I co dalej? Jakie ma to znaczenie? Czy cokolwiek poza obecną chwilą ma jakiekolwiek znaczenie? Nawet jak ci dosypią energii na wejściu, to przykręcą efektywność, tak, że na końcu i tak będzie tak samo albo gorzej.

A nawet jak będzie lepiej, to próg odczuwania może się podwyższyć, więc wrażenie pozostanie takie samo, albo będzie gorzej.

A czy obniżając standardy i odpuszczając marzenia, umniejszasz sobie? Czy staczasz się po równi pochyłej? I co gorsza zmierzasz ku przepaści, a na końcu i tak będzie ona: CIEMNOŚĆ.

Skoro to wszystko to bezcelowa walka z cieniami przeszłości i przyszłości, to po co się tak męczyć, skoro wszystko co najpiękniejsze jest TU i TERAZ?

Milion myśli. Tysiące scenariuszy, a pod, niemal gładką, taflą, poruszaną jedynie chłodną bryzą, dającą uczucie świeżości i orzeźwienia, kłębią się problemy i przeszkody tworzące labirynt codzienności.

SENS BEZSENSU.

Jak przekonać siebie? Jak przekonać innych, że warto wspinać się pomimo mgły i braku widoków na panoramę gór? A prawda, i tak niewiele widzisz, więc co to za różnica czy jest dzień, noc, czy mgła i deszcz?

Gorąco jest. W świecie, w życiu, w pracy i na termometrze również.

I można powiedzieć: „Nie pasuje ci, to wyp$%^aj. Masz wolną wolę.”

A z drugiej strony to gdzie i jak się zwinąć? Dokąd uciec by było ci w 100% dobrze?

Skoro u siebie nie można być sobą z takich czy innych względów (rozkmina czysto hipotetyczna, wszak u nas jest niemal najlepiej na świecie, o ile nie najlepiej), to jak można gdzieś wyjechać i oczekiwać, że ci będzie lepiej?

Za co wyjechać? Co zrobić ze spuścizną kulturalno-duchowo-religijną? Jak można żyć w zgodzie ze sobą i ze światem czując satysfakcję i radość z życia?

Chyba nikt nie ucieka / wyjeżdża / zmienia świadomie czegoś, po to by było mu gorzej. Chyba, że pogorszenie ma być jedynie chwilowe i docelowo będzie „SUPER_ZAJEBIŚCIE_NAJLEPIEJ”.

I pytanie, które się nasuwa w tym momencie: kiedy ma być ta poprawa, kogo będzie dotyczyć? Ciebie? Twoich bliskich? Ziomali? A może po prostu tamtym „DRUGIM” będzie gorzej? A może nagroda będzie dopiero po tamtej stronie linii życia? A może po prostu cię oszukali? A ty dałeś się nabrać jak mysz na serek w pułapce lub okoń na robaka zaczepionego na haczyk?

Czy jesteś pępkiem świata? Czy ktoś powinien być pępkiem świata?

Kto steruje historią i niepodważalnymi dogmatami? Czy zamierzenia i założenia sprzed setek i tysięcy lat są nadal aktualne? Co my tak właściwie wiemy o sobie, świecie i co ważniejsze – czego jeszcze nie wiemy i co tak naprawdę jest dobre i złe?

PS. Czy wiedziałeś, że Napoleon Bonaparte żył w czasach, kiedy nie było wiedzy o dinozaurach?

PS2. Czy wiesz, że Metro w Londynie uruchomiono w styczniu 1863 (dokładnie 10)? Właśnie wtedy gdy na ziemiach polskich miało dojść do Powstania Styczniowego (22 stycznia), a pańszczyznę chłopów w Królestwie Polskim zniesiono w 1864?

Gdzie i kiedy zaczyna się wolność?

Czy istnieje coś takiego jak wolność? Wolna wola?

Czy rodzi się wtedy co życie? (czyli nie wiadomo kiedy ;-))

Czy rodzi się wtedy kiedy życie się kończy? A może życie się kończy kiedy nie ma wolności?

Czy wolność to ustanawianie zasad i porozumień, praw wszelakich?

Czy wolność to ich przestrzeganie, pomimo, że chciałoby się zrobić inaczej?

A może wolność to właśnie łamanie tych praw, szczególnie tych na których ustanowienie, nie mieliśmy bezpośrednio wpływu?

Czy będą członkiem jakiejś organizacji, kółka zainteresowań, sekty, bądź wyznania religijnego (nawet jesli nie chciałeś się zapisać, bo byłeś nieświadomy, ale rodzice zawsze chcą najlepiej dla dziecka, nawet jeśli się nad nim znęcają, więc masz to uszanować), powinieneś w ramach wolności przestrzegać zasad tam panujących? Czy powinieneś starać się je zmienić według swojego toku rozumowania?

A może potrzeba odejść i głosić prawdę? Którą prawdę?

I tak można rozważać w nieskończoność…. Czy alkoholik, który pije jest wolnym człowiekiem? Nawet ten nieświadomy swego nałogu? A może stanie się wolny jak przestanie pić?

Czy wolność i dobro są skierowane w tym samym kierunku i zwrocie na osiach współrzędnych? Czy na pewno ze sobą korelują i żyjąc masz wrażenie, że będąc wolnym będziesz jednocześnie szczęśliwy? A może szczęście polega po prostu na zaakceptowaniu zniewolenia i podążania jedynie wyznaczonym torem, takim jak pokolenia przed nami?

Ile jest definicji wolności i czy warto za nią ginąć? Jak wolność jednostki ma się do wolności ogółu oraz do wolności klasy panującej?

Za naszą i waszą wolność.

Jeśli chcesz coś w życiu zrobić, albo czegoś nie zrobić, pierwszym punktem od którego musimy zacząć jest podjęcie decyzji.

Bez decyzji, bez szczerej chęci podjęcia wysiłków i określenia co tak naprawdę chcesz osiągnąć lub czego uniknąć nie jesteś w stanie ruszyć w drogę zmierzającą do spełnienia twoich marzeń lub nawet spełnienia podstawowych czynności życiowych. Tych mniejszych – najważniejszych i tych wzniosłych, bez których pewnie można się obejść – ale warto je zrobić, bo pomimo, że się nie opłaca to warto.

Czego tak naprawdę chcesz? Jeszcze pewnie sam nie wiesz, ale jak nie zapragniesz się dowiedzieć i podjąć ryzyka zbliżenia się do prawdy o sobie, nic z zewnątrz nie zmusi cię do działania. A pierszą trampoliną ruszenia dupy jest właśnie decyzja. Każda nagroda ma swoją cenę. Każde wyróżnienie, czy to w oczach najbliższych, własnych, czy zupełnie obcych wymaga poświęcenia czegoś, cząstki siebie i rezygnacji z obecnego położenia.

A rezygnacja z oddania bieżącej pozycji zawsze boli, niezależnie czy docelowe miejsce będzie lepsze, gorsze czy jednakowe pod względem całokształtu i końcowego bilansu. Ruszenie czterech liter, niezależnie czy po coś lepszego, czy gorszego – często boli. Nawet kiedy wiesz, że to dla twojego dobra i że przyniesie ci to ulgę.

Znasz przecież to uczucie kiedy już prawie usypiasz, a nagle czujesz, że musisz opuścić na chwilę ciepłe łóżko i udać się do toalety zrobić siku? Ile kosztuje podjęcie decyzji, że trzeba wstać, przerwać przemiły proces usypiania i sprawić sobie inną, bardzo ważną, ulgę?

A co dopiero kiedy musisz porzucić coś co nie jest takie do końca złe, a według twojego racjonalnego rozrachunku nawet przynosi same korzyści i podjąć nieznane do końca wyzwanie odnalezienia się w nowej rzeczywistości, którą jedni nazywają niebem a inni piekłem? Dla kolejnych jest to jedynie stan przejściowej hibernacji aby powrócić do poczucia otumanienia, izolacji i separacji od bodźców standardowego życia.

Więc jeśli się wahasz, to nie jest to nic nienaturalnego, ale żeby podjąć decyzję musisz mieć jasność czego tak naprawdę chcesz. Albo czego nie chcesz, chociaż – od czegoś trzeba zacząć.

Dzisiaj jest kolejny dzień z reszty Twojego Życia. Każdy kolejny jest coraz bardziej istotny, bo coraz mniej ich zostało, tym bardziej, że nikt nie wie ile.

Wakcaje, znów będą wakcaje.

Albo będą, albo nie będą.

Dla jednych będą, dla innych zabraknie:

a) czasu,

b) pieniędzy,

c) ochoty,

d) po prostu nie dożyją,

e) żadna z odpowiedzi od a) do d) nie jest poprawna,

f) wszystkie odpowiedzi od a) do d) są poprawne.

Dlatego pamiętaj, że każdy dzień jest darem, a każda forma spędzania czasu, w każdych warunkach ma w sobie coś niepowtarzalnego i nowego, nawet jeśli wydaje ci się, że widziałeś już wszystko.

Historia kręci się w kółko, zatacza koła czas, ale pewne elementy zmieniają się w każdym momencie, zatem nawet jeśli w pewnej chwili wydaje się, że to dzień świstaka, to jednak jest jakieś ziarno zmiany.

Zmiany, zmiany. Zmiana byłą, jest i będzie i im mniej zauważalna, tym trudniej ją odwrócić i odkręcić, bo nie wiadomo, w którym momencie przełomowy krok został zrobiony i co było jego głównym napędem.

Zatem. Nie czekaj! Bądź czujny, zanim będzie za późno. Co ma być to będzie, a nawet jeśli ci się coś wydaje, to tylko ci się tak wydaje. Jak jest – to zupełnie inna historia. A historia, jak to historia: różnie się rozpoczyna, różnie przebiega i różnie kończy. A najważniejsza jest droga. Droga to klucz szczęścia: nie czekaj na jakiś punkt. Bawmy się teraźniejszością!

Po co szukać nowości, skoro jest tradycja i stare dobre metody.

Wystarczy wyciągnąć kotleta z lodówki, dać mu odsapnąć, odgrzać, dodać świeże ziemniaczki i surówkę i cyk -> Mamy To!

Manipulacje, wojny, bojówki, szczucie jednych na drugich. Narodowcy, wyznawcy i kapitanowie trzymający stery. Wszystko już było. Tylko suróweczka się zmienia, bo mamy zaawansowane technologie informacyjne oraz coraz bardziej wyszukane możliwości wzajemnego nękania.

Najgorsze jest to, że nie bardzo można coś z tym zrobić. Nawet jak na Ziemi pojawia się ktoś kto nawraca i zachęca do pokoju i miłości, to już po kilkunastu latach od jego śmierci (męczeńskiej, za poglądy i czyny), jego nauki zaczynają być wypaczane, opisywane na wiele sposobów przez różne osoby.

I tak to właśnie jest: cokolwiek nie powiesz, zostanie użyte przeciwko tobie, nawet w twoim imieniu ku twojej chwale.

Trudno jest łatwo żyć. trudno wybrać cokolwiek i iść tą ścieżką, bo nie wiadomo, czy nie jest i tak na końcu zmanipulowana i nie dąży do realizacji przyziemnych potrzeb: władzy, majątku no i spełnienia potrzeb, między innymi seksualnych.

A ideologia? A cel?

On będzie się zmieniał w zależności od potrzeb i tego w którą stronę powieje wiatr. Przyjdzie nowe światło i się okazuje, że będzie prawie tak jak było, ale nie do końca. I tak jest ze wszystkim i wszędzie….

Dlatego pytajcie a znajdziecie, ale prawdziwa odpowiedź musi wynikać z waszej otwartości i gotowości na zmiany poglądów i odpowiedniej interpretacji faktów i mitów. Bo nie zawsze widoczna błyskotka to złota rybka. Czasem to po prostu przynęta i haczyk z zadziorami, który wyciągnie nas na niechybną śmierć.

Akceptacja życi a to często trudna sprawa, bo nie wszystko idzie po naszej myśli. W zasadzie, to tak jak z jazdą na rowerze. Ten pojazd nigdy nie jedzie po idealnie prostej drodze a przednie koło porusza się wężykiem zbaczając to na lewo, to na prawo od idealnego toru jazdy. A im prędkość mniejsza tym te odchylenia muszą być większe aby zachować równowagę.

Zatem: w życiu szukaj pozytywów. Każdego dnia są lepsze i gorsze chwile. Obu trzeba poświęcić należytą uwagę i zbytnio nie wpadać ani w melancholię, ani w w nieuzasadniony zachwyt. Obie drogi są równie niebezpieczne, jeśli pójdzie się za daleko i wyjdzie poza strefę zdrowego rozsądku i uzasadnionej akceptacji stanu rzeczy. Życie wybacza pewne błędy, ale: nie wszystkie i nie każdemu. I nie ma tu jednej reguły, której należy się stosować zawsze i wszędzie. Czasem ryzykujemy, czasem mamy szczęście, a czasem wywracamy się na prostej drodze.

Weźmy na ten przykład hipotetyczną sytuację, że ktoś wsiada jako pasażer do auta o dużej liczbie koni mechanicznych (wiecej niż 30KM), prowadzonego przez niedoświadczonego kierującego. Co się może stać? Co może pójść nie tak?Z jednej strony można się nudno przejechać, zgodnie z przepisami po mieście. Z drugiej, zrobić sobie wyścig, którego rezultatem będą wspaniałe wspomnienia, wyrzut różnych hormonów szczęścia i frajda nie z tej ziemi. Z trzeciej strony grozi mandat, punkty i poczucie niesprawiedliwości, że zabawa została przerwana przez Policję. Z czwartej strony sytuacja może zupełnie wymknąć się spod kontroli i można zginąć w wypadku spowodowanym przez wsponianego już kierującego.

Mądry Polak po szkodzie. Łatwo wytykać błędy, tragedię i głupotę, o której teraz głośno w prasie i mediach. Łatwo wieszać psy i wskazywać bezpośrednią przyczynę ludzkich tragedii i cierpień.

Ale to tylko jeden przypadek i jego jedna z opcji. Ile sytuacji dzieje się na naszych drogach, w naszym życiu, które równie łatwo mogą przerodzić się w podobne zdarzenie?

Co trzeba robić, by do takich sytuacji nie doporwadzać? Jaką profilaktykę należy wprowadzać w życie? Jakie szczęście mamy każdego dnia, że żyjemy i podobnych sytuacjach nie braliśmy udziału?

Jak pobudzić wyobraźnię?

Jak uświadamiać konsekwencje? I to zarówno u starych, jak i u młodych?

Brawura, alkohol, głupota, chęć poczucia się jak bóg. Choć przez chwilę. Na chwilę. A nawet nie jak bóg, a tylko ktoś lepszy od innych. Choć troszeczkę.

I nie dociera do ciebie wtedy, że coś pójdzie nie tak. Czy trzeba to akceptować? Czy można to akceptować? Czy wiara w powodzenie zawsze jest najlepszym towarzyszem?

Czy możemy coś zmienić globalnie? Tak, jeśli znajdziemy odpowiednio postawionych popleczników, zwerbujemy masy, będziemy mieli szczęście i bezwzględnie usuniemy wrogów, nie dając przy tym usunąć siebie.

Wtedy będziemy mogli wprowadzać to co sobie wymyślimy, pod przykrywką tego o czym mówiliśmy. Będzie się to działo przez jakiś czas, a później będzie trzeba odejść ze sceny pokonanym lub niezwyciężonym, a to co zbudowaliśmy albo będzie kontynuowane, albo stawiane na wzór tego, jak robić nie trzeba. Albo zostanie przeeinaczone, wypaczone i użyte do innych celów.

A, że pretendentów do rządzenia jest więcej, stąd na świecie kraje, kraiki, buntownicy, partie polityczne, stowarzyszenia, sekty, kościoły różnej maści, związki i koła zainteresowań, a ostatnio również influencerzy.

No i c2j (takie słowo „c”, dwie litery i „j” na końcu). Coś się zmieni na tym świecie. Pójdzie trochę w lewo, trochę w prawo. Tu wymordują mieszkańców, tam wymordują imigrantów. Gdzie indziej będą maltretowaać więźniów politycznych. Jedni będą tuszować sprawy pedofili, inni kanibali, jedni gwałcicieli, trzeci obrócą wszystko w żart i zwalą na innych, a jak nie będzie na kogo, to przecież „Bóg tak chciał”, albo robimy to w imię Jego, bo nas namaścił, a nasze plemię jest wybrane, spośród innych, tych gorszych.

No i się to kręci w imię Ojca i Syna, albo bez Syna, albo zwyczajnie ateistycznie, ku dobremu imieniu ludzkości. No dobra, części ludzkości. Albo drzew, chomików lub po prostu interesów dewelopera. No i nie zapominajmy o ropie. naftowej.

A my patrzymy, przytakujemy, chowamy się za ekranami, szczujemy się wzajemnie na siebie i czerpiemy satysfakcję z każdego dnia.

Jedyne pocieszenie w tym smutnym obrazie nędzy i ropaczy, jest takie, że nasi nie odpadli z żadnej grupy na mundialu 2026.

Czyli jednak coś się zmieniło.

Często w życiu martwimy się rzeczami, które nie nastąpią, a jednocześnie zupełnie ignorujemy to nieuniknione. Mamy różne tematy tabu, do których nawet nie chcemy podejść myślami, rozmową, zrozumieniem, refleksją, a zdajemy się na dogmaty i kazania osób, które są jednostronne, autorytarne i nie pozwalają na posiadanie własnego zdania.

Do tych tematów należą: choroby, śmierć, religia, sex i bieganie.

Dlaczego bieganie? Bo to intymna strefa nie podlegająca dyskusjom.

Wchodzę już w taki wiek, że coraz częściej słysząc o czyjejś śmierci osoba ta jest coraz młodsza względem mnie, co skłania do kolejnej fali (pierwsza była w dzieciństwie) zastanawiania się jak sobie z tym poradzić racjonalnie i adekwatnie do powagi tematu, nie ignorując go, nie bagatelizując i nie uciekając od niego.

Jak dobrze żyć, żeby być wsparciem dla chorych i ich rodzin? Jak być wsparciem dla siebie samego i żyć zdrowo, nie niszcząc świadomie i nieświadomie swojego zdrowia? Jak wziąć z życia to co najlepsze, stawiając na jakość przeżytych chwil, a nie na ich ilość?

I jak spowodować by na świecie zapanowała tolerncja i prostota życia, zamiast wojen, zawiści i ucisku?

Na szczęście można działać lokalnie i globalnie na małą wielką skalę. Róbmy swoje i cieszmy się życiem. Tu i teraz, tak by nie było nam wstyd, kiedy okaże się, że to akurat koniec sezonu.

I nie wiadomo czy będzie kolejny…

Ciekawe jak często się w życiu zawieszamy. Chodzi o takie zawieszenie, porównywalne z zawieszeniem się aplikacji czy systemu opercyjnego w kompie czy telefonie. Rozumiem śpiączkę, ale może to dotyczy również zmęczeia, znużenia i snu? Może w casie snu uruchamiane są procesy „watchdogów” i profilatyczne restarty i resety procesów, które by się zawiesiły i mogły spowodować załamanie się całego systemu? Wiele na to wskazuje biorąc pod uwagę testy, które miałem okazję przeprowadzić na sobie przy okazji marszobiegów długodystansowych na odcinkach powyżej 100km (maks. 170km). Podczas pierwszej nocy bez snu, w czasie umiarkowanego do intensywnego wysiłku fizycznego (i psychicznego też, bo nie możesz się przewrócić), zacczynają dziać się z umysłem dziwne rzeczy. Sytuacja, w moim przypadku, nasilała się jeszcze bardziej w drugiej nocy bez snu, będąc prawie cały czas w ciągłym ruchu i z pełnym skupieniem na zadaniu.

Gonitwa myśli – nie możesz zapanować nad tym co przebiega w twojej głowie. Myśli z dupy, tak, nawet wiesz, że są z dupy i nie możesz nic z tym zrobić.

Ograniczanie możliwości logicznego myślenia, o mnożeniu, dzieleniu i arytmetyce nawet nie wspominając.

Halucynacje i omany wzrokowe i wrażenie bytów, których nie ma. Widziałem postacie w nocy, które okazywały się gałęziami, liśćmi. Widziałem w lesie budynki, które były skałami. Czułem obecność dodatkowych osób, które były obok, a których fizycznie nie było z nami.

Doprowadziłem się wtedy do takiego stanu, że zasypiałem w marszu i traciłem kontakt z rzeczywistością na krótkie chwile. Podobnie dzieje się kiedy zbyt długo prowadzisz auto, co jest jeszcze niebezpieczniejsze, bo tam siedzisz i nie zdajesz sobie z tego do końca sprawy. Miałem wrażenie, że pewne części mózgu były odłączane, a w ich miejsce były podstawiane dane z innych źródeł.

Ciekawe doświadczenia, fajnie powspominać, ale raczej nie chciałbym ich musieć powtarzać. Dotykając takich obszarów świadomości i podświadomości oraz zbliżając się do granic możliwości swojego ciała i umysłu otwieramy drzwi z których bije zbyt duże ciepło lub zimno, w zależności od sytuacji.

Kiedy długo patrzysz w nicość nicość zaczyna patrzeć w ciebie – jak w wolnym tłumaczeniu napisał F. Nietzsche. Cos w tym jest… A może właśnie tego nie ma?