Verdaduras

Ciekawe jak często się w życiu zawieszamy. Chodzi o takie zawieszenie, porównywalne z zawieszeniem się aplikacji czy systemu opercyjnego w kompie czy telefonie. Rozumiem śpiączkę, ale może to dotyczy również zmęczeia, znużenia i snu? Może w casie snu uruchamiane są procesy „watchdogów” i profilatyczne restarty i resety procesów, które by się zawiesiły i mogły spowodować załamanie się całego systemu? Wiele na to wskazuje biorąc pod uwagę testy, które miałem okazję przeprowadzić na sobie przy okazji marszobiegów długodystansowych na odcinkach powyżej 100km (maks. 170km). Podczas pierwszej nocy bez snu, w czasie umiarkowanego do intensywnego wysiłku fizycznego (i psychicznego też, bo nie możesz się przewrócić), zacczynają dziać się z umysłem dziwne rzeczy. Sytuacja, w moim przypadku, nasilała się jeszcze bardziej w drugiej nocy bez snu, będąc prawie cały czas w ciągłym ruchu i z pełnym skupieniem na zadaniu.

Gonitwa myśli – nie możesz zapanować nad tym co przebiega w twojej głowie. Myśli z dupy, tak, nawet wiesz, że są z dupy i nie możesz nic z tym zrobić.

Ograniczanie możliwości logicznego myślenia, o mnożeniu, dzieleniu i arytmetyce nawet nie wspominając.

Halucynacje i omany wzrokowe i wrażenie bytów, których nie ma. Widziałem postacie w nocy, które okazywały się gałęziami, liśćmi. Widziałem w lesie budynki, które były skałami. Czułem obecność dodatkowych osób, które były obok, a których fizycznie nie było z nami.

Doprowadziłem się wtedy do takiego stanu, że zasypiałem w marszu i traciłem kontakt z rzeczywistością na krótkie chwile. Podobnie dzieje się kiedy zbyt długo prowadzisz auto, co jest jeszcze niebezpieczniejsze, bo tam siedzisz i nie zdajesz sobie z tego do końca sprawy. Miałem wrażenie, że pewne części mózgu były odłączane, a w ich miejsce były podstawiane dane z innych źródeł.

Ciekawe doświadczenia, fajnie powspominać, ale raczej nie chciałbym ich musieć powtarzać. Dotykając takich obszarów świadomości i podświadomości oraz zbliżając się do granic możliwości swojego ciała i umysłu otwieramy drzwi z których bije zbyt duże ciepło lub zimno, w zależności od sytuacji.

Kiedy długo patrzysz w nicość nicość zaczyna patrzeć w ciebie – jak w wolnym tłumaczeniu napisał F. Nietzsche. Cos w tym jest… A może właśnie tego nie ma?

Człowiek uczy się przez całe życie. Podobnie, przez całe życie zaczyna rozumieć przesłania i zawiłości tekstów i nauk przekazywanych z mozołem przez nauczycieli, rodziców i różnych innych osób napotykanych na drodze.

Dzisiaj rano, na mazurskim, porannym (właściwie to dla niektórych to jeszcze noc) spacerze z psami zrozumiałem słowa dwóch piosenek sprzed lat: „Lato z komarami” oraz „P@#@e muchy i komary je*ane”. Po wejściu do lasu, około godziny 6AM CET, zaczęło coś brzęczeć a psy i ja poczuliśmy ogólny świąd (jest takie słowo? hmmm, kiedyś sprawdzę) i usłyszeliśmy bzyczenie, które tłumiło zaczątki myśli. Przy każdym uderzeniu dłonią o ciało trafiałem raz za razem, te małe byczące sukinsyny. Placki mojej krwi utworzyły ciemnoczerwoną mozaikę na moich przedramionach, udach i łydkach. Urlop się rozpoczął!!!

Polataliśmy chwilę po lesie i wróciliśmy na kwaterkę. To dopiero początek przygód na mazurskim wypoczynie (sic) i zapowiada się świetna zabawa, biorąc pod uwagę to, że jest siódma rano, na temometrze w cieniu jest już 25 stopni, a na niebie żadnej chmurki.

Mamy zatem do wyboru: usmażyć się w słońcu, zostać pożartym przez insekty w cieniu albo pójść się utopić….

No nic to. Urlopik to przyjemność i odpoczynek. Pora ruszyć dupę (znaczy odkleić się od krzesła) i świetnie się bawić.

Diabeł tkwi w szczegółach. Tak się mówi u nas na wsi. Czasem. Często. Zawsze.

No i co z tym gantem zrobić?

Można być ignorantem, bazować na stereotypach, ogólnych prawdach i półprawdach i w dupie mieć to co jest najprawdziwszą prawdą.Teraz jest to o tyle łatwiejsze, że istnieje wiele zależnych i niezależnych miejsc gdzie można znaleźć mnóstwo opinii, informacji i teorii wyssanych (chyba?) z palca.

Z drugiej strony można się na to wszystko denerwować, zaklinać rzezywistość i próbować naprowadzić pociąg prawdy na właściwe tory, narażając się na rozjechanie i poturbowanie przez ten pojazd. W dodatku nazwą cię kłamcą i szują nie szanującym spuścizny wieków. A jak cię ten skład nie rozjedzie to wpadniesz w rozstrój nerwowy lub depresję.

Jest też trzecia opcja. Rób swoje. Nie łudź się (nie łódź się, jeśli dobijasz do brzegu), że coś ugrasz wielkiego. Kropla drąży skałę, a z betonem idzie jej nawet łatwiej, zatem pomału przyjdzie zmiana na lepsze. Pytanie czy to lepsze będzie dla nas i czy tego w ogóle doczekamy?

Ale jak śpiewał Klasyk: „Who wants to live forever?”

Gdzieś w I. ostatnio przezytałem artykuł (nie poparty odnośnikami do wyników badań amerykańskich uczonych), że znana nam zmiana poczucia czasu z wiekiem wiąże się, nie z tym, że każda doba znaczy coraz mniej w stosunku do długości naszego życia, a z tym, że:

1. Nasz układ nerwowy próbkuje i przetwarza bodźce coraz wolniej i z mniejszą częstotliwością
2. Żyjemy rutynowo od pierwszego do pierwszego i coraz mniej się uczymy z wiekiem – każdy tydzień przypomina poprzedni i w końcu nic już nas nie zaskakuje.
3. Tak się nudzimy, że nie zauważamy, że życie przelewa nam się pomiędzy palcami.

No i co powiedzieć na to? Jak się odnieść? Czy potwierdzić, czy zaprzeczyć?

Ja jakoś nie czuję, że się nudzę. Coraz ktoś wymyśla jakieś nowe pomysły. Co chwila życie wrzuca nieplanowane zadania i zwroty akcji, a „nowe nowości”, które pojawiają się zza węgła sprawiają, że jestem przebodźcowany napływem sprzecznych.

Zatem, ta teoria jakoś nie trzyma się kupy i nie wydaje poprawnie oddawać poprawnie wszystkich aspektów omawianego problemu.

Niestety nie mam zasobów godnych poświęcenia temu tematowi i rozpoczęcia przeze mnie działań naukowo – badawczych, ale nie omieszkam sprawdzić w wolnej chwili przesłanek potwierdzających początkową tezę. Czy się chodzi czy się leży – czas ucieka równie szybko i niepostrzeżenie – wiem, bo miałem okazję „chwilę” poleżeć ze złamaną nogą i nie potwierdzam, że wtedy coś przyspieszyło……

Czas ucieka teraz równie szybko, a serio nie narzekam na brak obowiązków, zadań czy dowożonych tematów.

„Był sobie człowiek”, a zanim nastały jego czasy, „Było sobie życie”.

A teraz od kilkuset lat nastaje era maszyn. Czy jest to kolejny etap ewolucji? Organizmów, które jeszcze nie są żywe, ale być może takie będą? Czym bowiem jest życie i co sprawia, że możemy mówić o czymś, że żyje, a o czymś, że jest jedynie przedmiotem?

Ogólna definicja, jedna z wielu, mówi, że:

Życie to zdolność materii do wykonywania podstawowych procesów metabolicznych, samopodtrzymywania się i ewoluowania. Z biologicznego punktu widzenia obejmuje ono organizmy, które rosną, reagują na bodźce, przystosowują się do środowiska i rozmnażają.

Czyż nie nasuwa się samo przez się, że kiedyś (może do tego nie doczekamy), cała nasza sztuczna machineria spowoduje, że roboty, maszyny i algorytmy będą się same powielać, „rozmnażać”, a energia, którą przetwarzają, przecież pochodzi z tego samego źródła co każda inna…. Kiedy będziemy mówić o świadomości? Kiedy będziemy mówić o samostanowieniu? O celowości, skutku i przyczynnie działań?

Oczywiście droga do tego jest daleka, ale pewnie bliższa niż się wydaje, a wizje wspaniałych pisarzy, teoretyków i filozofów spełnią się, a nawet przekroczą ich najśmielsze wyobrażenia ….

Czy należy się bać? Czy mamy czuć złość przeciw maszynom? Czy mamy czuć złość przeciw machinie ludzkości, która to wszystko napędza?

Pomyśl o tym i ty, a niebawem wrócimy do dalszych rozważań i innych tematów poetycko, przyziemnie filozoficznych.

Chciałoby się mieć zawsze rację. To takie wspaniałe uczucie wyższości. Szczególnie jak inni mają inne zdanie i Twoje wydaje się być lepsze, bardziej racjonalne i ogólnie wspanialsze.

I tu pojawia się obawa, że może się jednak mylisz i to oni są na dobrej drodze i w dodatku podążają w odpowiednim kierunku?

Chó nołs? Jak mawia Klasyk. Musisz wspiąć się na wyżyny intelektualne, ruszyć mózgownicą, wyjść poza schemat, a przede wszystkim, poza swoje przekonania, podstawowe założenia, dogmaty. Czy ktoś się nie dał zrobić w balona? Czy ktoś nie nadinterpretował czyjejś historii, albo nie oparł się na plotkach i legendach? A może w grę weszła jeszcze halucynacja, dezinformacja i komplikacja? Wyobraź sobie ludzkosć za 2 tysiące lat. Potrafisz? No raczej nie, bo trudno określić co będzie za 20, 50 czy 100 lat. I jakie śmieszne są teksty pisaen przed 200 laty. Dziwny język, określenia hipotezy z dupy i wnioski bazujące na propagandzie i poprzednich dziwnych założeniach. Zatem, nie przejmj się. Bądź ponadto i staraj się sięgać gdzie wzrok nie sięga.

Nie bądź uparty, a asertywny. Zdejmij klapki z oczu i daj się ponieśc fantazji oraz innym punktom widzenia. Tradycja i historia uczą nas wiele, ale teraźniejszość powinna pozwalać popełniać nowe błędy a nie powielać te, już przeanalizowane.

I pamiętaj o Czarnych Łabędziach. One zawsze pojawiają się z nikąd i robią totalne zamieszanie. W głowach maluczkich, jak i w całych społeczeństwach.

Cel S.M.A.R.T.E.?

Jak w piosence – „Ale to już było i nie wróci więcej….”

Co się liczy? Kasa się liczy, sama. Można sobie życzyć by tak nie było, ale patrząc na to co dzieje sie w świecie to widać wyraźnie, że musi ona się zgadzać choćby skały srały. Słupki, tabelki, różnica ma być równa 0 (słownie ZERO). A ten kto zawini zostanie obciążony, ukarany i spalony dla przykładu i ku przestrodze innych.

Czy zdołasz to udźwignąć? Czy zdołasz być ponad to? Czy zdołasz nie popaść w depresję spowodowaną wrażeniem nie spełniania oczekiwać i dowożenia wyników w oczekiwanym czasie? Czy zastąpią cię kimś lepszym? Bardziej doświadczonym? Młodszym? Sztuczną? Imigrantami? Automatyzacją przezprzez nierobienie (ang. automation by elimination lub designing out)?

Nie ma się co zamartwiać, zawsze jest jakieś wyjście…. Czasem ostateczne, ale to może poczekać, bo mamy jeszcze trochę do zrobienia. Może nawet bez celu i konkretnego planu.

5 minut. Tyle dzieli cię od śmierci kiedy wykonujesz oddech. Jeśli następny nie napełni twych płuc mieszanką zabójczego tlenu oraz azotu, to odejdziesz tam skąd nikt nie wrócił – no może poza paroma osobnikami, o których możemy pocztać i obejrzec sztuki i filmy. W „międzyczasie” mózg pokaże Ci sytuacje rodem z „Opowieści z krypty” (wersja dla Ólóngów – „Opowieści. Skrypty.”), zobaczysz swoje życie, HALUCYNACJE a także światło i tunel. Poczujesz spokój i nadzieję, że będzie dobrze.

Co ma być to będzie. Się zobaczy na własnej skórze.

W każdym razie – 5 minut to maks co może dzielić Cię od śmierci jeśli coś pójdzie nie tak, a jest to dosyć optymistyczna informacja. Do tego dochodzą: udary niedokrwienne, wylewy, zatrzymanie akcji serca spowodowane np. zawałem, uderzeniem. Wypadki, urazy mechaniczne, zatrucie gazem, atak bronią białą czy palną, przerwanie ciągłości rdzenia kręgowego czy uraz mózgu itd. itp. Można wymieniać godzinami.

A my co? A my się jeszcze trujemy jakimiś syfami podawanymi nam przez siebie i innych, karmieni propagandą, że to buduje w nas więzi społeczne, socjologiczne i wspomaga prokreację i rozwój ludzkości. Martwimy się nie tym co trzeba i jesteśmy napełniani zewsząd strachem i wrogością do wszytkich, którzy są inni, nie patrząc na szczegóły i fakty, które są istotne.

Czy da się to zmienić? Czy można zahamować koło nienawiści? A może to jest po prostu specyfika naszego gatunku i ewolucyjny sposób zapobiegania przeludnieniu planety? Silniejszy pokonuje słabszego. Ci co twierdzą lepiej i bardziej, przetrwają, a częsta zmiana pokoleń przyspiesza wprowadzanie zmian genetycznych. Pytania gonią pytania, WHY WHY WHY …… nie nadążamy sami na nie odpowiadać, więc zaprzęgamy do tego Sztuczną Inteligencję pracującą na coraz wydajniejszych superkomputerach, zużywającą coraz większe ilości energii i danych, i produkującą miliardy kolejnych pytań, odpowiedzi i HALUCYNACJI.

Być może to w końcu zwiastowanie prognozowanego od wieków przez różne cywilizacje końca świata. W sumie dla wielu z nich ten koniec nastał, więc nie należy się łudzić, że nasza przetrwa w jakoś zupełnie nie zmienionej formie.

HALUCYNACJA to coś co pojawia się przed śmiercią. HALUCYNACJA to coś co nas kręci od zarania. HALUCYNACJA…. Inaczej -> oszustwo i kłamstwo….

Dlaczego SI halucynyje? Bo bazuje na tym co wyprodukował człowiek i zostało przetworzone przez niższe warstwy sieci neuronowych. Kropki są cały czas łączone na podstawie zróżnicowanych i ciągle zmiennie zmiennych założeń i parametrów.

I niech tak zostanie. Na Wieki Wieków.

A nie, zaraz wszystko się zmieni, więc nie ma co się do tego przwiązywać….

Kiedyś to było. A i młodzież była inna. 😉

Chciałoby się szybko wygrać w grę zwaną życiem.

Ale to nie takie proste, bo tak rzecz biorąc obiektywnie i na poważnie – nikt nam nie przedstawił zasad. Nie ma uczciwych reguł premiowania, instrukcji obsługi wydanej przez producenta – z pierwszej ręki.

Mamy dostęp jedynie do gameplayów zapisanych na starycch kartach i w postaci artefaktów z przeszłości oraz szerokie zbiory i kodeksy opracowane przez ludzi podających się za rzekomych przedstawicieli stwórcy, mamy także wynalezione później pieniądze. Tak się to wszystko kręci zmierzając nie wiadomo dokąd. Z drugiej strony czy to istotne dokąd zmierzamy? Ważne by cieszyć się tym co tu i teraz, chyba że uważasz, że są kolejne poziomy po przejściu przez checkpioint zwany kolokwialnie śmiercią.

Zaufać więc należy sobie i swojemu osądowi używając całej dostępnej wiedzy i możliwości robienia tego co jest nam dane w zaistniałej sytuacji. A czy jest opcja na kontynuację i co zostanie wzięte pod uwagę, to już jdynie spekulacje i próba manipulacji masami stworzeń, które robią co im się karze, strasząc przy tym ogniami piekielnymi oraz obietnicami niebywałej szczęśliwości kiedyś tam.

A teraz? A tu i teraz? Cieszysz się i radujesz możliwością spędzania czasu z tymi, których kochasz robiąc to co sprawia ci radość? Weź odpowiedzialność w swoje ręce zaufaj temu co podpowiadasz sobie sam. Wewnętrzny szef powinien mieć możliwość pokierowania twoim życiem, daj mu szansę i staraj się bardziej. Bądź sobą, szczęśliwy. Działaj tak, by tobie i innym było lepiej na tym świecie!

Po raz kolejny podkreślam – radujmy się i cieszmy, bo teraz jest na to odpwiedni moment.

Krok po kroku. Chwila po chwili. Nawet wtedy gdy pada zimny deszcz a my mozolnie idziemy pod górę. To też są chwile, które lepiej pozwalają zrozumieć cud życia.

Jak pójść na łatwiznę?

Oddać rzekomą odpowiedzialność za swoje myśli, czyny i zaniechania w inne ręce. Najlepiej wyższe. Jest ku temu wiele sposobności. Bo żona kazała, szef mówił, superwajzor, starszy brat lub jedyny i niepowtarzalny ktoś, kto stworzył wszechświat i chciał żeby tak się stało. Co prawda jeszcze trzeba w to uwierzyć i przekonać samego siebie, że tak jest a później to juz z górki. Wystarczy trzymać się tej wersji i można tak kroczyć przez żywot. Czasem oczywiscie trzeba spełniać obowiązki. Modlić się, przestrzegać postów i innych rytuałów, ale na końcu, już po naszej śmierci, będziemy szczęśliwi w innym świecie. Amen.

Warto? Czy nie warto? Kto jest odważny by w to nie uwierzyć? I czyj jedyny Bóg jest prawdziwy? A jego ścieżka jasna i prawdziwa?