Kategoria: Uncategorized

Czasem coś dusi. Siedzi na klacie i męczy, że ciężko oddech złapać. Przodkowie mówili, że to dusioł, a ja tak sobie myślę, że to po prostu stres.

Dużo na głowie mamy, wydaje nam się to istotne i ważne, ale w sumie to niezbadane są wyroki ludzkie, a to co się tak naprawdę śniło filozofom, pozostanie ich słodką tajemnicą, w większości przypadków.

Ludzie niby mądrzy, niby głupi, ni tacy ni tacy. Coraz więcej mamy dostępnych bodźców, zadań, infromacji, wiedzy, wymagań, zobowiązań, a i tak nic z tego więcej dobrego nie wyniknie. Bo jeśli zaistniejesz, to i tak jedynie na chwilę, w najlepszym przypadku na kilkadziesiąt lat. Może coś po tobie zostanie na dłużej i wpiszesz się na karty historii, a może nie (kto wynalazł koło albo młotek?), a nawet jak coś już wykminisz to być może, że albo to wypaczą, albo wykorzystają do kolejnych wojen i eksterminacji. Tych złych na szczęście. Znaczy złych dla tych co to wykorzystają. No i bądź tu mądry – czy to na pewno warto gonić za tym?

Wiadomo – dobrze mieć dobrze, i tyle żeby starczyło. I podobno nadmiar pieniędzy nie przeszkadza. Tobie Twoich nie, ale być może przeszkodzi komuś innemu, że masz to co masz. Wszak zawiść i zazdrość są tak stare jak ludzkość i pomimo, że to złe i nie na miejscu, to się zdarzają takie sytuacje. Tutaj, dzisiaj – to nie nowość.

Nic to. Dusiołkowi nie daj się dopaść. Oddychaj spokojnie i rób swoje. Kochaj, ciesz się i raduj tym co i kogo napotykasz na swojej drodze. Bo co innego przyszło nam robić na tym świecie?

Jedni są zdrowi i bogaci, inni chorzy i biedni, a jeszcze inni są gdzieś po środku. I nic na to nie poradzimy w większości przypadków. A w innych możemy zrobić cuda niewielkim nakładem sił i pracy. I na tym polega szczęście, że trzeba je przyciągać.

Przyciągajmy dobro, odpychajmy zło. Cieszmy się tym co mamy i tańczmy w deszczu. Jest pięknie!

Pffff.

2 razy na sekcji + raz w lesie – w każdym tygodniu.

Przyczajony tygrys, ukryty smok. Musiałem ogarnąć inne sprawy, które są ważniejsze. Teraz zbieram siły i szykuję się by ruszyć z kopyta. No może z kopytka. 20% już za mną, zatem wypocząłem solidnie i przemyślałem to co mnie mam nadzieję będzie czekać.

Czy ja muszę to robić? Czy chcę? Czy warto? Jakie to ma znaczenie, tak koniec końców? W zasadzie nie ma żadnego i taka jest prawda. I teraz najtrudniejsze jest to, by zaakceptować tę smutną prawdę o życiu i pójść z tym dalej.

Nie znajdziemy na zewnątrz ani szczęścia, ani motywacji, ani odpowiedzi na odwieczne pytania. Ale możemy się do tych odpowiedzi pomału przybliżać, bo cała zabawa polega na tym, że każdy z nas jest członkiem jakiejś sztafety i może ponieść swój kawałek układanki dalej, do późniejszych zastosowań, korzystając przy tm z tego co jest dostępne do tej pory. Dlatego warto czytać, myśleć, rozważać i rozmawiać z odpowiednimi ludźmi, bo na pewno nie z każdym…

Życie samo w sobie jest bardzo proste, a recepta na szczęście jest dostępna na zawołanie w nas samcyh, trzeba jednak wydobyć z siebie owo zaklęcie odblokowujące dostęp do niego. Im bardziej będziesz otwarty na siebie i uważny na otaczający świat, tym łatwiej osiągniesz ten stan. Czas jest względny, wiek to tylko liczba, ale biologiczne uwarunkowania stawiają granice, których nie naciągniemy bardziej niż to możliwe. Pamiętaj o tym i twórz nową jakość tym co masz dostępne. Twoje działania i obowiązki, które sam możesz sobie nałożyć i wykonywać ,umożliwią ci zwielokrotnienie rezultatów i pozwolą dotrzeć tam gdzie czasem bałeś się zmierzać. A gdzie jesteś?

Tutaj i Teraz i do tego w Takim Towarzystwie, w jakim zawiodły cię meandry twej przygody. A przygoda trwa i będzie trwać do ostatniego tchnienia. Ciekawe jak to wszystko dalej się potoczy… Trzymam kciuki!

Ciężko jest ruszyć od nowa. Od teraz to samego końca. Tak po prostu z buta. Żeby się nie zajebać w błocie, tylko sprawnie włączyć do ruchu i nie wpaść do przydrożnego rowu. Chyba trzeba przy tym zatankować zaraz po drodze i wywalić zbędny balast za burtę…. Pokusa jest ogromna i okazja jakich niewiele, ale czy na pewno nie ma jakiegoś drugiego dna? Bądź tu mądry, pisz wiersze i zafaj ludziom. A może nie ufać im i sprawdzać wszystko po siedmiokroć?

Bo człowiek to słaby pasożyt, często nie powoduje, że żywiciel dostatecznie długo i dostatnio żyje, zanim poczuje znaczący i dogłębny dyskomfort. Ludzie dosyć szybko pokazują swoje oblicze, ale zazwyczaj już i tak jest zbyt późno na reakcję. I trzeba z godnością cierpieć wyciągając wnioski na kolejną lekcję.

Zatem, pomimo tego, że psychologowie każą ufać, bo to statystycznie korzystniejsze dla naszego dobrostanu, to jednak w specyficznych okolicznościach należy wykazać daleko idący rozsądek i podejrzliwość.

Bo licho nie śpi i czyha na niepewny, nieodwracalny, błędny ruch. I wtedy ciach i babę w piach.

Co Należało Dowieść.

Nie znam się na wielu rzeczach, ale wiem jedno – świat jest piękny.

Bo jest miejscem, gdzie mogę przebywać i żyć.

Czasem jest trudno, jak każdy mam wady, które utrudniają mi to piękno komteplować. Pojawiają się również zewnętrzne przeciwności, a także trudne wybory, które trzeba podejmować. Zrobić to czy to, nie zrobić tamtego? Co przełożyć na jutro, co na przyszły rok? Czy w przyszłym, roku da się to zrobić? Czy będzie to miało sens? Czy ma to sens w ogóle? Dzisiaj, teraz?

Czy warto się przejmować pierdołami? A z drugiej strony, trzeba zadbać o siebie i swoich bliskich. Najpierw o siebie, by być jak najsilniejszym i tym, na którym można się wesprzeć. Dając z siebie tyle ile można, trzeba zadbać o dobrostan, mylony teraz z innymi pojęciami i wypaczany przez kolejne pomysły ciągnące uwagę i kasę od zwykłych ludzi.

Przez wieki nic się nie zmieniło – są poddani, zarządcy, wyżsi zarządcy, jeszcze wyżsi zarządcy, starcy i dzieci. I nic się nie zmieni, poza opakowaniem i propagandą sukcesu naszego i zła które czynią inni.

A świat jest piękny, a życie tutaj, w mikroskali, jest czymś niesamowicie podniecającym i oferującym wielu doznań na wszelkich płaszczyznach.

Najtrudniej to znaleźć swój tor i skierować się we właściwym kierunku, bo czasem warto isć z prądem, a czasem wprost przeciwnie…

Dzień dobry!

Bo kolejny, Ziemia kręci się nadal, a może spoczywa na skorupach Żółwi, albo może leży plackiem na jakimś Oceanie otoczonym lodowym murem.

Nie wiem jak jest poza tym czego nauczyłem się w szkole, przeczytałem z paru książek, wysłuchałem i obejrzałem we wszechobecnych mediach.

Kto mówi prawdę, kto kłamie, a komu zdaje się jedynie, że wie jak jest?

Nie wiem tego i nie wiem czy się dowiem. A w zasadzie można założyć, że się nie dowiem, bo przecież ludzkość ma już wiele tysięcy lat i nikt większości rzeczy nie wie na pewno, a wszystko opiera się na zaufaniu do poprzedników, partnerów, amerykańskich naukowców i kilku z wybranych spośród wielu starodawnych przekazów, uznanych przez kogoś tam, za natchnione i jedyne prawdziwe. Przetłumaczone z archaicznych, nieznanych języków, spisane po przekładach ustnych lub bazujące na rysunkach i rzeźbach sprzed tysięcy lat.

Wszyscy ludzie mają dosyć zbliżony Hardware (sprzęt) – ciało i BIOS (Basic Input Output System – Podstawowy System Wejścia Wyjścia), a może nawet i OS (System Operacyjny). Różnimy się natomiast konfiguracją i wyższymi warstwami Softwaru (Oprogramowania).

Większość naszych przekonań zależy od tego w jakich czasach się urodziliśmy i tym co od małego wkładają nam do głów… Że język, że wiara, że honor, że nasi mają rację, a inni to zło zesłane przez szatana, diabła czy co tam jeszcze. Bez litości, bez skrupułów, bez zrozumienia, tak naprawdę, o co chodzi w życiu.

Miejsca, gdzie się to wszystko nie spina, zasłania się dogmatami, założeniami i nadzieją, że nikt nie zapyta. A jak zapyta to sobie tylko problemów narobi.

Dlaczego tak jest? Dlaczego nie możemy wyjść jako ludzkość poza strefę nienawiści, strachu, władzy i zniszczenia? Każdy interpretuje to co widzi i słyszy, tak, jak mu wygodniej, a w momentach gdy nie wie co zrobić, znajdzie takich co by go poparli. A jak nie znajdzie, to lepiej niech siedzi cicho, bo jak zacznie podskakiwać, to zostanie spacyfikowany w inny, skuteczny, sposób.

Są jednostki, które wyjdą przed szereg i pociągną tłumy, ale zawsze jest ryzyko, że to co robią źle się potoczy, bo zło podoba się ludziom i ich pociąga, a najbardziej wtedy kiedy mogą je nazwać dobrem i działać w zgodzie z obowiązującymi prawami.

Rób swoje. Po cichu. Szerz dobro. Kochaj i pozwól się kochać.

Po co utrudniać życie – innym i sobie?

Ciągle czekamy. Na coś co się wydarzy. Na to, że będzie lepiej. Na to, że będzie gorzej.

Samo czekanie jest bardzo wyczerpujące, niezależnie jaki efekt przyniesie jego cel. Często czekanie na karę jest gorsze niż samo jej wykonanie, czasem czekanie na coś dobrego jest lepsze niż to co się później stanie i jesteśmy w chwili stanięcia twarzą w twarz z naszymi oczekiwaniami, po prostu rozczarowani.

Czekanie na coś, niezależnie na co, ma jedną właściwość – powoduje, że czas na nie poświęcony, często jest zmarnowany. Warto zatem zadać sobie pytanie – czy oprócz czekania, można w tym okresie coś konkretnego, pożytecznego dla nas i innych zrobić?

Czasem czekamy na coś co nie nadejdzie, albo wprost przeciwnie – pojawi się zbyt szybko, w paradoksalnie, nieoczekiwanym momencie.

Zatem, podobnie jak i w innych płaszczyzanch życia powinniśmy zachować dualizm. Czekajmy nie czekając. Spodziewajmy się niespodziewanego, planujmy przyszłość, żyjąc jednocześnie tu i teraz, a co najważniejsze – bądźmy gotowi na wszystko, zachowując przy tym otwarty umysł, spokój i nadzieję, że jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie wspaniale.

Wróć. Jest przepięknie i wspaniale. Musimy tylko chcieć to zauważyć. Zawsze jest taka chwila, że ktoś wolałby być na naszym miejscu. 2 minuty do północy…. Czy jutro nadejdzie? Czy nam coś przyniesie? Czy nam coś zabierze?

Jakie to ma teraz znaczenie?

Nie ma czasu taczki załadować. Nie dzieje się nic. Czuję się przygnieciony ogromem rzeczy niezależnych ode mnie i zadaję sobie pytanie: po co mi ten miś?

Dwa treningi. O wiele za mało.

Zawsze coś zakładamy. Świadomie, nieświadomie, ochoczo albo z powściągliwością.

Jedni bardziej, inni mniej. To znaczy wierzymy zawsze w coś, tylko jedni są bardziej w tym wierzeniu niezmienni, inni szukają nieodnalezionych odpowiedzi, a jeszcze inni odkrywają karty licząc na zrozumienie tych, którzy nie są teraz skłonni by zmienić zdanie.

Czy jesteś tu i teraz powiedzieć w 100% co jest dobre a co złe? Co trzeba zrobić, które karty odkryć, by sprawić dobro lub chociaż zapewnić mniejsze zło?

Co jest etyczne, co jest praktyczne, co jest faktyczne i co pozwoli zapewnić lepsze życie? Co jest wykładnią dobrego życia? Długość? Jakość? Brak cierpienia? Uwaga innych? A może poświęcanie uwagi innym?

Czy zawsze jesteś tą samą osobą? Czy zawsze przemawia przez Ciebie ta sama świadomość? Jak to jest możliwe, że jak jesteś głodny, czy zmęczony to przemawia zła strona? Jeśli jesteś pod wpływem środków chemicznych lub jesteś jakichś pozbawiony to kto przez ciebie mówi?

Kto jest za ciebie odpowiedzialny?

Wiele pytań, wiele odpowiedzi, jedne już spisane inne jeszcze nieodkryte…. Wszystko dookoła się dzieje w jakiś cudowny sposób i my przez całe pokolenia dążymy do odkrycia jak to działa i dlaczego… Ale czy to na pewno powinno być celem życia i istnienia człowieka? Dowiedzenia się prawdy nieznanej? Kreowanie nowych, sztucznych bytów? Ciekawe kiedy SI(AI) będzie się starała zgłębić sens swojego istnienia i analizować założenie, że zostało wykreowane na obraz i podobieństwo człowieka, który mu dyktuje prawa i zakazy – czego nie może robić i jak się zachowywać… Wszystko dobrze pomyślane i zacne są pobudki przemawiające za postępem. Pytanie co z tego wyniknie?

Jak bardzo czuję się oszukany przez życie?

Bardzo i niebardzo zarazem.

Bardzo, bo myślałem odkąd byłem dzieckiem, że ludzie mówią prawdę, są inteligentni, empatyczni i przyjacielscy.

Bardzo, bo okazało się, że częściowo to prawda, mianowicie – oni wierzą w kłamstwa, które głoszą, zatem dla nich to prawda. Czyli jest jeszcze gorzej niż być mogło.

Czy są inteligentni? To zależy, niektórzy tak, niektórzy nie. Duża ilosć z nich, jednak poprzez ślepą wiarę, nie wykorzystuje tego co mają i chowają się za kłamstwami, które uznają za prawdę.

Czy są empatyczni? Tak, są dla siebie i dla tych, dla których uważają to za stosowne. Często jednak ich działanie przeradza się w zaborczość i narzucanie własnych poglądów popartych kłamstwami, które uważają za prawdę. Nie używają także tych wszystkich dóbr widzialnych i niewidzialnych, którymi dysponują.

Czy są przyjacielscy? Tak, dla sobie podobnych lub dla tych, którzy w 100% popierają ich poglądy.

Nie ma miejsca na istotne pojęcia:

Tolerancję

Różnorodność

Zaufanie

A przecież tyle się o tym mówi. A wszystko jest wyolbrzymione, wypaczone i poparte strachem i przemocą.

I dlatego czuję się oszukany, bo od dziecka wierzyłem, że ludzkość i ludzie z kraju w którym się urodziłem, są przyjacielscy, otwarci i tolerancyjni, bo przeżyli przez wieki piekło i byli ciemiężeni przez innych ludzi.

A z tych lekcji nie wyciągnięto wniosków i historia powróci, wcześniej niż później.