Nikt nie jest doskonały – to wiadome, z drugiej strony chciałoby się osiągnąć w czymś doskonałość. I tu pojawia się znowu dwoistość ludzka. Z jednej strony chcesz być perfekcyjny – dążyć do czegoś, osiągnąć mistrzostwo – martwi cię bylejakość, a z drugiej perfekcjonizm powoduje, że nie nadążasz za tym, żeby iść do przodu, jesteś niezadowolony z siebie, a co gorzej z innych. Zaczynasz po nich poprawiać i buuuum – mamy cię.
Oczywiście nie chodzi o to żeby nie dążyć do doskonałości, ale żeby w tym dążeniu zachować zdrowy rozsądek, optymalne zachowania i niezbędną efektywność. Zatem podsumowując – dążenie do doskonałości wymaga doskonałości w dążeniu do doskonałości. A ta doskonałość polega na tym, żeby zrozumieć, że nie każdy jest doskonały i tę drogę należy pokonywać w pokorze, spokoju i zrozumieniu natury człowieka.