Mędrzec popatrzył na swoich uczniów i rozpoczął swój monolog:
Możesz myśleć szybciej niż niejeden chciałby móc, możesz wierzyć, że wszechświat jest nieograniczony. Możesz mieć nadzieję, że jest ktoś, gdzieś, kto to wszystko rozumie, wszystkim steruje i wszystko zaplanował, tylko to się kupy nie trzyma…. Bo zawsze na końcu jest człowiek. A wiadomo, że druga nieograniczona rzecz to ludzka głupota (jeśli nie wiesz kto kto powiedział to poszukaj).
Zatem, wyłącz czasem myślenie i oddaj się przyjemności bycia tu i teraz, pozwól sobie poczuć życie takim jakie jest, proste, ważne i cudowne jednocześnie. Nie ma co się tym wszystkim przejmować, bo tym najwyżej chodzi w gruncie rzeczy o to samo od wieków – władzę i pieniądze . To co jest istotne……
Jego głos monotonnie rozbrzmiewał w sali a ich oczy stawały się coraz bardziej wpatrzone w dal. Słuchali tego głosu, który zaczął przypominać odgłos wody spadającej po skałach wodospadu od setek lat. Słowa zaczęły pomału ginąć w przestrzeni, oddechy uspokoiły się i wyrównały a serca zwolniły swój rytm i uderzały miarowo i pewnie.
Mistrz kontynuował swój nudny i długi wykład i uśmiechał się pod wąsem, gdyż osiągnął swój cel. Wszyscy odpłynęli i oderwali się od zewnętrznych bodźców, aby obserwować przepływ energii w swoim ciele, cały świat stał się tym czym naprawdę jest – energią.