Ten wpis miał być zatytułowany – Twarda prawda, ale już taki miał miejsce w odcinku #517. To pierwszy mindfuck potwierdzający poniższe, przewrotne słowa. Bo cóż by było, gdybym tego nie sprawdził? Byłyby dwa wpisy o tym samym tytule, a innej treści, co mogłoby również spowodować, że czytelnicy (zakładam optymistycznie, że jest was więcej niż jedna osoba) mogliby odnieść wrażenie, że nie kontroluję tego co się tu tworzy, zbiera i w końcu przetworzy. Wracając do tematu prawdy, czytając „Non stop” Briana W. Aldissa możemy trafić na kolejne przesłanie o prawdzie, ostatecznej prawdzie – której znajomość nie spowodowała, że ktoś został przez to uszczęśliwiony. Zatem kontynując, krótki a znaczący wywód, znajomość faktów, myśli i zamierzeń ludzi kierujących społeczeństwami, organizacjami czy całkowicie ludzkością nie spowoduje, że poczujemy się lepiej. Jesteśmy jedynie trybikami w machinie i możemy poruszać się jedynie w ograniczonym z góry zakresie. To nie jest oczywiście wiedza tajemna, a sęk w tym to zrozumieć, że granice prezentowane i przekazywane nam przez „rzeczników ludu” są jedynie projekcją żądań i założeń władzy. Tak naprawadę granice istnieją gdzieś zupełnie indziej, a im bardziej zbliżamy się do tych wyimaginowanych tym większa presja, ciśnienie i sztuczne poczucie zagrożenia.
Podsumowując, prawda ma gorzki smak potu, zmęczenia, czasem własnej krwi, a dążenie do niej może być niebezpieczne, dając równocześnie poczucie satysfakcji i rozszerzenia horyzontów. Niby wszystko już było, ufamy szczerze zapisom sprzed tysięcy lat, gdzie nauka była skrywana a znane nam technologie niedostępne zwykłym ludziom, a każdy krok rozwoju ludzkości i próby spojrzenia w kolejnym wymiarze powodował bunty, prześladowania i wciskanie ciemnoty ludowi. Plan jest prosty i jako ludzkość go wypełniamy w 100%. Problem jest tylko taki, że jednostki cierpią. Losem jednostki nie będzie się nikt przejmował….. Chyba, że to się opłaca (niekoniecznie w postaci pieniądza).