Trzeba ustalać priorytety. Na wszystko jest czas.
Na spanie, kochanie, pasję, zarabianie, gotowanie (?), ogarnianie pieroga, kontakty z jeszcze inny mi ludźmi, regenerację (inną niż spanie), czytanie, rozwój osobisty, dbanie o zdrowie, które podupada z wiekiem nieubłagalnie …
No właśnie. Czy aby na wszystko jest czas? Z pewnych rzeczy (w sumie czynności) nie sposób zrezygnować, a nawet trzeba ich czas wydłużyć. Innych z kolei nie można odpuścić, jeśli chcemy pożyć w zdrowiu.
Życie jest ciekawe, życie jest pełne radości i jednocześnie niepewne. Nikt ci nie zagwarantuje niczego. Masz też ograniczoną, ale wolną wolę (w pewnym zakresie). Musisz zatem sam zdecydować jak chcesz spożytkować swój czas. tak swój, bo każdy ma swój i nie ma co komu za bardzo doradzać co dla niego najlepsze. Trzeba się dzielić doświadczeniem oraz skondensowaną treścią własnych przemyśleń i cieni rzeczywistości. I w ten sposób, dzieląc się wzajemnie uzyskamy synergię i będziemy bliżej by posmakować esencji życia. Nie da się wszystkiego przeżyć osobiście i sprawdzić czy to nam pasuje, czy co innego. Szkoda, ale taka jest prawda. Jest zbyt mało czasu by uczyć się jedynie na własnych błędach. Zresztą takiej nauki byśmy nie przeżyli niestety bo nagród Darwina nie starczyłoby dla wszystkich.
Zatem, ustal priorytety. Dbaj o siebie i zaraz potem o najbliższych, potem może być długo długo nic. Potem dbaj o jeszcze innych. Wiem, to samolubne podejście, ale najbardziej opłacalne, jeśli chodzi o komfort życia. Oczywiście to ty masz sobie wybrać najbliższych, to twój wybór. Nie muszą być z tobą spokrewnieni, ważne by coś dla ciebie znaczyli. I ty dla nich, tak byłoby jeszcze lepiej.
I jeśli tobie będzie dobrze, i twoim najbliższym, to już prawie z górki, bo cały świat będzie dla was stał otworem. Czy akurat tym, którego oczekujecie, tego nie wiem, ale na pewno wiadomo, że w kupie, w szczęściu i zdrowiu, jest łatwiej i przyjemniej.
Trzymajmy się razem i nie bójmy się mówić tak i nie. Wtedy kiedy to konieczne.