Często klnę na swoją pamięć. Wem, że coś już czytałem czy oglądałem, ale jak dochodzimy do szczegółów, to okazuje się, że już nie jest tak kolorowo. Z kolei w innym przypadku okazuje się, że pamiętam coś z dużą dokładnością i detalami, a na koniec okazuje się, że faktycznie tak było, ale teraz jest już trochę inaczej, bo coś zostało zmienione, poprawione.
Chciałoby się mieć zaufanie do własnego mózgu, że to co tam raz już wpadło, zostanie na wieki, ale po głębszym zastanowieniu okazuje się, że ograniczona pamięć (oczywiście jedynie w pewnym zakresie) pozwala nam przetrwać i pomaga nam być człowiekiem. Popatrzmy na to ze strony przetrwania. Jeśli pamiętasz wszystko, co znane, doskonale, możesz dać się przechytrzyć, bo świat zmienia się nieustannie. Tam gdzie rzeka była wczoraj głęboka, dzisiaj może być już mielizna i skok na główkę w tym miejscu może zakończyć się tragicznie. Podobnie zmiany przepisów i innych tym podobnych rzeczy. Co z tego, że znasz wersję sprzed 3 lat, skoro już i tak rząd zdołał zmienić reguły podatkowe, tak, że twoja wiedza, raz że bezużyteczna, dwa obciąża eneretycznie twoje ciało i powoduje frustrację.
Jeśli chodzi o człowieczeństwo – jeśli chcemy komuś np. wybaczyć, lepiej pewne szczegóły usunąć w pamięci, tak by rany mogły sie zabliźnić i spowodować, że na spokojnie możemy przejść do nowego rozdziału w życiu.
Oczywiście nie znaczy to, że mamy wszystko puszczać w otchłań niepamięci bo to spowodowałoby katastrofę tak jednostki, jak i całej ludzkości.
Tak więc, przechodząc do sedna – musimy zaakceptować naszą supermoc – zapominania i umiejętnie ją wykorzystywać, pielęgnując nieustannie proces nauki wspomagany życiodajną ciekawością. Uczymy się przez całe życie i przez całe życie musimy wybierać, czy korzystamy z informacji dostępnej w naszej przestzreni przechowywania, wspomagamy się wiedzą i doświadczeniem innych (najlepiej bieżącym) czy szukamy nowych rozwiązań na drodze praktycznego badania i analizy.
Ależ ten świat jest ciekawy!!! I nic nie jest pewne.
Poza śmiercią 😉