Warto wiedziec gdzie się jest tu i teraz. I najlepiej konfrontować swoją wiedzę z zewnętrznymi źródłami, bo może okazać się, że to co myślimy, to jedynie wytwór naszej (chorej 😉 ) wyobraźni. Wydaje Ci się, że jest źle, a okazuje się, że z innego punktu widzenia jesteś zajebisty. W innym przypadku myślisz, że jestes fajny i wszyscy cię lubią, a okazuje się, że jest wprost przeciwnie. Z moich doświadczeń wynika, że nie ma tu jednej reguły, a to co chcemy zobaczyć i usłyszeć, odnajdziemy w pierwszych oznakach, na które zwrócimy uwagę. Dopiero po świadomym i dogłębnym zbadaniu źródeł możemy doszukać się drugiego dna. Nie zawsze jest to proste i oczywiste, a to co zakładamy początkowo może być naszą koszulą, która ciału bliższa. Prawda nie zawsze będzie słodka, ale niekoniecznie jest jedna i tylko jedna prawda, zatem nie fiksujmy się na obecnym podejściu i szukajmy innych odpowiedzi na pytania piętrzące się wokół nas.
Czas mija, zegar biologiczny tyka i łatwo popaść w zgryźliwość i zrzędliwość tym bardziej, że świat technologiczny zmienia się w zastraszającym tempie. Im jestem starszy tym wydaje mi się, że część z tych zmian nie ma żadnego sensu, ale z drugiej strony te zmiany to sens sam w sobie i to jest drugie dno, które tak ciężko zaakceptować. Jednostka, podobnie jak robotnica w mrowisku, ma swoje zadanie, które ma spełnić w swoim życiu i po prostu odejść, dając miejsce kolejnym pokoleniom. Taka jest natura i tak został stworzony (wyewoluowany) ten ekosystem. To, że mamy złudne wrażenie możliwości rozwoju i uszczknięcia czegoś dla siebie w czasie marnego żywota to jedynie siła napędowa, która pozwala przez to przebrnąć. Kim jesteś? Czyja to świadomość? Jak sobą pokierujesz w ramach otrzymanych możliwości? To tylko iluzja, która jednak może dawać radość, przyjemność, zadowolenie i satysfakcję. Czy ktoś z nas, obecnie żyjących, będzie się w stanie z tego śmiać za 100 czy 200 lat?
Pytanie – co będzie jutro? I kto będzie się z tego śmiał np. za rok?