Zero
To był pierwszy dzień. Dzień, w którym potwierdziło się przypuszczenie, że przyszło mu żyć w kupie. Powiedziałby, że w gównie, ale to raczej nie przystoi sześciolatkowi w Pierwszy Dzień Zerówki.
Dla dorosłych to oczywiście nic takiego. Ot po prostu pozostawienie bachora na parę godzin pod opieką Pań. Lub Panów, ale Pana to ja nigdy nie widziałem w tej roli. A dzisiaj nie jestem w nastroju do wydawania opinii w temacie, nad którym nawet się nie zastanawiałem zbytnio. Wracając do głównego nurtu sprawy: do dupy było już na początku. Tato przyprowadził Myszka do szkoły, w której miały się rozpocząć wrześniowe katusze. Myszko – tak wołała do niego mama. Często, przy kolegach też. Ale obciach, że szkoda gadać. Dobrze, że z tego się wyrasta. Może nie wszyscy, ale jednak większości się udaje.
No i tata wprowadza go do szatni, pomaga zmienić buty na ciapy, wieszają kurtkę na haczyku z motylkiem i idą. Idą do sali gdzie już jest ona. Pani. Pani jest straszna. Stara jakaś taka pewnie tuż przed emeryturą czy rentą, z 50 lat na pewno miała. Pomarszczona i przysłonięta różnymi kosmetykami, które nieudolnie starały się przykryć wszelkie niedoskonałości starczej skóry. Fuj. Aż się robi niedobrze na samą myśl. Całokształt uzupełniają kręcone, rude włosy oraz wielkie okulary, przez które patrzy oczami ropuchy. Poniżej głowy znajduje sznur się czerwonych, niczym sok truskawkowy, korali, leżących na bieli koszuli z kołnierzykiem. Dolne części ciała zakrywa brąz spódnicy w kolorowe, jak jesień liście. A na imię ma właśnie …. Kto wie jak miała na imię?
No i ta straszna pani bierze naszego Myszka od taty i każe mu zostać z nią i bandą innych sześciolatków w sali. Mówię wam, włos się jeży, skóra cierpnie, a tata wychodzi, pomimo tego, że Myszek zaczyna spazmatycznie płakać. Biedne porzucone i zdradzone dziecko. I tu rodzi się pytanie – czy to wtedy rozpoczął się proces zmian psychofizycznych tego małego człowieka? Czy nastąpiło już to wcześniej? Przed piątymi urodzinami?