I jak sobie ten świat bez nas poradzi? Beze mnie, bez ciebie, bez naszych bliskich?
Doskonale sobie poradzi, więc nie ma się tym co kłopotać.
Idąc dalej tym torem, nie ma co rozpaczać i myśleć o tym dopiero gdy ktoś, odchodzi, a raczej należy zintensyfikować czas, który jest tu i teraz, kiedy jesteśmy wspólnie na tym świecie. Później zostaną jedynie wspomnienia, warto więc się postarać, żeby było ich dużo. Będą lepsze, gorsze, dobre, złe. Różne. Takie jakie jest życie. Dzisiaj daje ci szansę, jutro rzuca ci kłodę pod nogę, a znowu kolejnego dnia dowiadujesz się, że ta kłoda, to jednak była nie tylko szansą, ale całkiem wspaniałym początkiem czegoś nowego.
Nie zawsze jest tak, jakby się chciało tu i teraz, ale to również sprawia, że to co przeżywamy, jest bardziej intensywne, ulotne i niepowtarzalne. Dzisiaj świat jest jaki jest. My jesteśmy tacy jacy jesteśmy, gdybyśmy żyli tysiąć, sto czy nawet kilka lat wstecz czy naprzód, wszystko byłoby zupełnie inne i podobnie nieprzewidywalne jak my dzisiaj, tutaj. To, żeśmy się tutaj zjawili i spotkali właśnie siebie, w tym miejscu i czasie, stanowi doskonałą okazję do świętowania każdej chwili, nawet jeśli czasem okruchy na prześcieradle próbują nam dać znać o niedoskonałości teraźniejszości.
Nic dwa razy się nie zdarza
I nie zdarzy, z tej przyczyny
Zrodziliśmy się bez wprawy
I pomrzemy bez rutyny
Wisława Szymborska napisała to przed 1955 rokiem i nic się wtym temacie nie zmienia – wszystko jest tak zmienne jak to tylko przewidywalnie nieprzewidywalne.
Carpe diem, memento mori, i co tam jeszcze ci do głowy przyjdzie. Kochajmy się i cieszmy, bo wszystko przeminie szybciej niż nam się zdaje.