Czy bać się śmierci? Chyba nie ma czego. Nastanie spokój i ciemność, a później albo czeka nas przygoda w nieznanym, albo pozostanie nicość i pustka. Co tam tak naprawdę na nas czeka, będzie nam dane przekonać się na własnej skórze.
To czego się boję tu i teraz to starość i niedołężność. Nieodwracalne rozpadanie się człowieka. Fizyczne i psychiczne. Początkowo w pełnej świadomości, że mamy coraz mniej wpływu, na otaczającą nas rzeczywistość. Ciało i umysł przestaje nas słuchać, siły opadają, jesteśmy w 100% zależni od innych ludzi, maszyn, leków i cyklicznych pomiarów parametrów życiowych.
A później umysł i zmysły płatają nam figle. Tracimy pamięć, świadomość, pojęcia, motywacje i potrzeby. Zostaje tylko strach i niepokój, którego nikt nie jest w stanie nam odebrać, ani wytłumaczyć, bo przestajemy to rozumieć. Słyszymy głosy, rzeczywistość i urojenia stają się jednością. Jawa łączy się ze snem. I nie wiemy nawet ile to trwa i ile potrwa, bo odebrany nam jest czas. Pojęcie czasu znika. Jesteś tu i teraz, w przestrzeni której nie ogarniasz, otoczony ludźmi, których nie rozpoznajesz i ciągle wydaje ci się, ze powinieneś to rozumieć. I jeszcze do tego dochodzi poczucie obowiązku, że coś masz do zrobienia. Nie wiesz co, wiesz jedynie, że jak tego nie zrobisz, to nadejdzie koniec świata. I wszystko jest w twoich rękach. A ty nawet nie wiesz już co to świat.
Czy śmierć jest od tego wybawieniem?
Tego nie wiemy. Może to dopiero początek zdarzeń, których nikt nie przeżył. A może to właśnie kres i wybawienie. Spokój wiekuisty i uwolnienie się od zmartwień doczesnego świata. Wojen, głodu, nienawiści,ludzkiego porządania i pragnienia władzy. I przede wszystkim bólu i strachu.
Jesteśmy tu i teraz. Doceńmy to i kochajmy się nawzajem. Bo może nadejść chwila, że czas przestanie dla nas istnieć. Znikną wspomnienia i definicja osobowości. I nikt nie będzie w stanie nam pomóc i wytłumaczyć tego, dlaczego się tak dzieje.
Carpe diem.