Autor: wodzu

Obecność

Dzisiaj fragment z pamiętnika potłuczonego:

Jeśli byłeś polskim nastolatkiem w latach 90 XX wieku, nie sposób było nie mieć możliwości by sięgnąć po trawę. Każdy znajomy miał znajomego, który miał dojście do najlepszego towaru. Ja osobiście bałem się palenia jak ognia, bo czytałem różne rzeczy o narkomanach, a zazwyczaj w to co przeczytałem, po prostu wierzyłem. A marycha była narkotykiem, przynajmniej dla mnie. Ale nie przeszkodziło mi to w spróbowaniu tego specyfiku i to oczywiście niejednokrotnie.

Najbardziej wyrył się w mej pamięci drugi raz. Działo się to na wycieczce szkolnej w klasie maturalnej. Pojechaliśmy do Krakowa z grupą policealnego studium ekonomicznego. Zwiedzaliśmy stare miasto, muzea, byliśmy nawet w teatrze, na sztuce, której za chorobę nie pamiętam. Ale za to doskonale pamiętam to co było później…. Wracaliśmy do naszej noclegowni znajdującej się w gdzieś w centrum miasta w klasztorze sióstr zakonnych. Dormitorium znajdowało się w ciemnej suterenie i mieliśmy spać na metalowych, piętrowych łóżkach w wieloosobowej sali. Gotycki sufit dopełniał mrocznego klimatu tego miejsca. Szykowaliśmy się do spania i planowo, po ciszy nocnej zebraliśmy się na dolnych pryczach by rozprawiać o rozterkach nastoletniego życia. Mareczek, mistrz ceremonii, wyjął fifkę, napełnił ją z namaszczeniem grasem i zapalił używająć ciemnozielonej zapalniczki benzynowej z białym emblematem czaszki. Słychać było trzask palącego się zioła. Podawaliśmy sobie w kręgu tę fajkę pokoju, niczym Winnetou i Old Shatterhand na stronach książek Karola Maya.

Zaciągnięcie, przytrzymanie dymu w płucach tyle ile się da, wydech. Powtarzaliśmy to kilkukrotnie. Siedzieliśmy w zmroku rozjaśnianym żółtymi płomieniami świec. Cienie tańczyły na ścianach i łukowatym sklepieniu dodając klimatu temu niezapomnianemu miejscu.

Dla mnie czas się zatrzymał. Byłem zjednoczony z nicością i mrokiem. Ogarnął mnie chłód i przerażająca samotność. Towarzysze oddalili się ode mnie choć nie przesunęli się ani o milimetr. Zamarłem nie mogąc się ruszyć i po prostu trwałem, zawieszony w pustce. Nie wiem ile to trwało, ale niepokój, który czułem zaczął być niewygodny niczym zbyt ciasne wżynające się w kroku spodnie. Głosy rozmowy kolegów i koleżanek były przytłumione i nie byłem w stanie wyodrębnić ani słów, ani ich sensu. Byłem zupełnie sam w komnacie pełnej ludzi, do czasu kiedy poczułem Obecność. Nie jestem pewny czy już wtedy widziałem istoty, czy jedynie je wyczuwałem, ale panika zaczęła mnie paraliżować. Wydusiłem z siebie, że ktoś tu jest oprócz nas jest. Mój strach i stan w jakim się znajdowałem, postanowił wykorzystać Mareczek, który jako wytrawny palacz spotykał się z podobnymi przypadkami swoim życiu. Potwierdził, że ktoś tu jest i widzi osoby, i wtedy ich zobaczyłem. Byli wokół nas, otaczając nas kręgiem wyłaniając się z cieni tańczących na ścianach. Postacie miały bezkształtne twarze z czarnymi dołami oczu , zaczęły wyciągać do mnie ręce. Chcieli mnie zabrać do siebie. Tam gdzie moje miejsce. Nie wiem co było dalej. Nie pamiętam. Nie wiem czy chcę pamiętać i do końca nie jestem pewny jak się to zakończyło. W każdym razie było to jedno z bardziej przerażających wydarzeń w moim życiu.

Później długo nie miałem odwagi nawet pomyśleć o paleniu marihuany. Było co prawda jeszcze kilka razy, kiedy się odważyłem, ale wszystkie te razy, zarówno przed i po nie przyniosły takich rewelacji.

Nie była to jednak jedyna sytuacja kiedy spotkałem się z obecnością. Pamiętam, póki co, jeszcze dwa inne przypadki, jeśli chcesz wiedzieć więcej, czytaj uważnie bo pojawią się na stronach tej książki.

Tak chce mi się. problem tylko, że nie zawsze i nie wszystko. A często nie to, co akurat byłoby przydatne i potrzebne w danym momencie. Chciałoby mi się jebnąć tym wszystkim i gdzieś ucieś z ukochaną, zaszyć się w głuszy i koczować obcując z naturą, nawet w nesprzyjających warunakch. Razem, wspólnie, na dobre i na złe.

Sytuacja jest taka, że jednak żyjemy w zajebistym XXI wieku i trzeba ładować kiesy korporacji pracując w pocie czoła, pocie który nie wynika ze zdrowego i uzasadnionego wysiłu, a jest następstwem stresu i nieustającego pierwotnego niepokoju. I jestem z ukochaną, na dobre i na złe, tylko nie mamy wystarczająco dużo czasu by spędzać go we dwoje zmierzając do wspólnego celu.

Zero

To był pierwszy dzień. Dzień, w którym potwierdziło się przypuszczenie, że przyszło mu żyć w kupie. Powiedziałby, że w gównie, ale to raczej nie przystoi sześciolatkowi w Pierwszy Dzień Zerówki.

Dla dorosłych to oczywiście nic takiego. Ot po prostu pozostawienie bachora na parę godzin pod opieką Pań. Lub Panów, ale Pana to ja nigdy nie widziałem w tej roli. A dzisiaj nie jestem w nastroju do wydawania opinii w temacie, nad którym nawet się nie zastanawiałem zbytnio. Wracając do głównego nurtu sprawy: do dupy było już na początku. Tato przyprowadził Myszka do szkoły, w której miały się rozpocząć wrześniowe katusze. Myszko – tak wołała do niego mama. Często, przy kolegach też. Ale obciach, że szkoda gadać. Dobrze, że z tego się wyrasta. Może nie wszyscy, ale jednak większości się udaje.

No i tata wprowadza go do szatni, pomaga zmienić buty na ciapy, wieszają kurtkę na haczyku z motylkiem i idą. Idą do sali gdzie już jest ona. Pani. Pani jest straszna. Stara jakaś taka pewnie tuż przed emeryturą czy rentą, z 50 lat na pewno miała. Pomarszczona i przysłonięta różnymi kosmetykami, które nieudolnie starały się przykryć wszelkie niedoskonałości starczej skóry. Fuj. Aż się robi niedobrze na samą myśl. Całokształt uzupełniają kręcone, rude włosy oraz wielkie okulary, przez które patrzy oczami ropuchy. Poniżej głowy znajduje sznur się czerwonych, niczym sok truskawkowy, korali, leżących na bieli koszuli z kołnierzykiem. Dolne części ciała zakrywa brąz spódnicy w kolorowe, jak jesień liście. A na imię ma właśnie …. Kto wie jak miała na imię?

No i ta straszna pani bierze naszego Myszka od taty i każe mu zostać z nią i bandą innych sześciolatków w sali. Mówię wam, włos się jeży, skóra cierpnie, a tata wychodzi, pomimo tego, że Myszek zaczyna spazmatycznie płakać. Biedne porzucone i zdradzone dziecko. I tu rodzi się pytanie – czy to wtedy rozpoczął się proces zmian psychofizycznych tego małego człowieka? Czy nastąpiło już to wcześniej? Przed piątymi urodzinami?

Można mieć doła. Można się zamartwiać. Można potykać się o własne nogi. Można nie trafiać w drzwi i walić głową w ścianę. Można robić wiele rzeczy, które spowodują jeszcze większe obciążenie systemu nerwowego i w rezultacie jego załamanie. Trzeba wtedy bezpiecznie wytracic prędkość i jak mawia klasyk, spiąć pośladki. Zębów nie zagryzaj, bo ci się jeszcze zakleszczą, albo szkliwo zetrze. Skup się wtedy na tym, że w zasadzie to i tak wszystko nie ma sensu.

Samo w sobie nic nie ma sensu.

To my nadajemy sens temu co robimy. Czy ma sens zjedzenie kanapki, skoro za kilka godzin zamieni się ona w kupkę kału? Czy sens ma w sobie zamiana tlenu na dwutlenek węgla, powodujący ocieplenie klimatu?

Nie ma.

Zaakceptuj zatem, że i tak nie ma to znaczenia i sensu i wyobraź sobie, że ma.

Że ma sens wstawanie kiedy jeszcze zimno i ciemno, że ma sens robienie po raz tysięczny tego samego, obojętne czego. Że ma sens patrzenie w lustro i szukanie tam zrozumienia i empatii.

Zrozum siebie.

Rozejrzyj się. Jesteś tu w jakimś celu, być może go nie rozumiesz. Być może rozumiesz g0 inaczej niż jest zapisane w scenariuszu, którego jeszcze nie czytałeś.

Jesli ci się nie chce dla siebie, to zrób to dla tych, którzy sa obok. Oni w ciebie wierzą, jesteś potrzebny.

Każdy jest potrzebny.

Nawet żul pod sklepem jest potrzebny komuś. Nawet o tym nie wie. A niby po co? – zapytasz. Ano po to by dawać zły przykład i być przestrogą dla innych. A może po to by się zebrać w sobie i dać świadectwo, że da się odbić od dna. czasem drugiego dna. Ty zatem na pewno możesz zrobić coś. Coś. Coś co jest istotne, nawet jeśli wydaje się głupie, przyziemne i beznadziejne.

Starość jest słaba. Młodość jest nieuchwytna. Dzieciństwo trudne. Wiek średni jeszcze gorszy bo uświadamia to, że będzie trudno.

Będzie albo nie będzie. Teraz za to jest zajebiste – bo jest. Teraz jest teraz. Jest stałe i zmienne. Teraz jest nieskończonością, a wszystko inne jest przereklamowane. To co czujesz teraz jest na tyle prawdziwe, na ile jesteś w stanie się z tym zidentyfikować i sprawić, że czujesz, że żyjesz.

Ciężko było przejść przez to, by wydobyć się z chaosu i marazmu. Ciężko, ale nie znaczy że beznadziejnie. W końcu esns bezsensu jest lepszy niż bezsens sensu.

Zatem, jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Wręcz perfekcyjnie – bo gdyby się dało inaczej to by było.

Pewne rzeczy są proste, pewne oczywiste, a do pewnych dojdzie się dopiero po długotrwałym szkoleniu i analizie rzeczywistości. I tu rodzi się pytanie – co z tą wiedzą zrobić? Czy dzielić się nią z innymi? Czy przekonywać ich do swojego punktu widzenia? Czy pozostawić ich w nieświadomości, wszak przekonanie nieprzekonanych często jest podobne do walenia głową w ścianę.

Mam tak czasem, nawet często. Nie da się przekonać pewnych ludzi argumentami i są zablokowani na choćby zaznajomienie się z innym punktem widzenia, bo przecież to co wiedzą to wszystko co może być najlepsze. I co gorsza, nie chodzi tu o ludzi niewykształconych, ograniczonych czy osaczonych. Na próbę rzeczowej dyskusji na argumenty, odpowiadają, tak bo tak i kończą się możliwości dalszej negocjacji stanowiska. I chodzi często o sprawy ważne i obejmujące traktowanie innych ludzi, żyjących tuż obok nas.

I skoro tak, to jak z tym żyć?

Czy przekonywać i tracić energię, czy się spokojnie odwrócić zadkiem i mieć wszystko w poważaniu.

Ja nie wiem. Religie, światopoglady, tradycje, chęć wzbogacenia się i rządza władzy robią swoje… Czy w ogóle jest możliwość, żeby się temu przeciwstawić?

W ostatnim czasie często widziałem komunikat o następującej treści:

Ooops. Coś poszło nie tak. Skontaktuj się z organizatorem swojego życia.

No i czasu nie ma taczki załadować. Służbowo, prywatnie, doszły do tego zobowiązania wobec znajomych, podjęte już miesiące temu. I oczywiście, wszystko to zaczyna się dziać na raz, bo przecież wtedy ci co to obserwują z góry – nasi hodowcy, stwórcy, czy gracze, sterujący naszymi poczynaniami, wtedy dopiero mają radochę, kiedy widzą jak działamy dociążeni odpowiednim napięciem wstępnym.

No i tak się złożyło, że nie za bardzo pocisnąłem w ostatnich dwóch tygodniach. Życie pozwala nam wybierać w takim zakresie, w jakim mamy możliwości i nie oszukujmy się, że możemy wszystko. Możemy więcej niż nam się wydaje, ale wszystkiego się nie da. Niestety,

Ale prawdę powiedzieć muszę, pomimo tych przeciwności, w zasadzie nieuniknionych, stres już jest mniejszy niż bywał kiedyś. Nie wiem czy wynika to z doświadczenia życiowego, lenistwa, czy też podejścia do życia i stosowania dodatkowych technik, które podobno taki stres rozładowują – wspominanego już TRE. Nie wiem na pewno, ale wydaje mi się, ze to działa, a do stanu pasywnego trząsania, czy jak to nazwać, potrafię się wprowadzić w ciągu jednej, dwóch minut. Robi to wrażenie i daje poczucie odprężenia.

Kolejny tydzień minął za szybko. Mało treningów – 3 szt. W tym dwa z instruktorami. Za mało by coś z tego było fizycznie. Przypomniałem sobie tylko po co i dlaczego to robię oraz kilka kata.

— Koniec wpisu —

Nie znałem takiego podejścia, ale na pierwszy rzut oka brzmi całkiem rozsądnie. Jak brzmi teza?

Żyjemy w raju na ziemi, ale w jakimś momencie egzystencji zostaliśmy z tego raju wygnani mentalnie i nie widzimy cudu tego istnienia. Teraz naszym zadaniem jest po prostu to dostrzec, a jeśli nam się nie uda to możemy zyskać szansę odrodzenia się w jakiejś innej postaci i hajda od nowa. Aż zauważymy to, co niezauważalne i przyżyjemy życie tak jak trzeba.

Fajne, co nie? Daje nadzieję i możliwość osiągnięcia szczęścia tu i teraz, a tym, którym to za mało, daje też nadzieję, że jak nie teraz, to w przyszłym życiu.

Dużo? Mało? Głupie?

W sumie co za różnica? I tak na niewiele zda się psu buda jak przywiążą go w lesie do drzewa.

Świat jest piękny i tego się trzymajmy. Tu i teraz.

Jest gorąco, tak jak to tylko możliwe do wyobrażenia. Dzieje się cały czas coś co angażuje uwagę i działania. Oczywiście nie jest to nic złego, bo świadczy to jedynie o tym, że należy w tym uczestniczyć. Z jednej strony nie wiadomo w co ręce w lożyć, ale z drugiej strony można się do tego jakoś przyzwyczaić i zaakceptować stan taki, że nie da się zrobić wszystkiego. Część spraw musi poczekać, a z części po prostu się zrezygnuje. Pozostaje kwestia tego co zawsze – by odpowiednio ustawić priorytety, tak by to co ważne i pilne nie zostało gdzieś za daleko w kolejce. Niby proste, ale nie do końca, bo coś może zostać nie zauważone… i trach jak babę w piach.

I jak z tym żyć? Z tą niepewnością?

Zaakceptować. Nawet jak się coś przeoczy, to się przeoczy. Co poradzić. Czujnym trzeba być, ale niepokój nie może zmącić umysłu, bo zwariować idzie. Kiedyś to było, kiedyś to będzie, a najważniejsze jest to co tu i teraz.

A jest fajnie i tego się trzymajmy, a to co mogłoby być gdyby, niech sobie będzie tam gdzie jego miejsce.

W czarnej D.

Kolejny tydzień się rozpoczął, kolejne 2% czasu przygotowań za mną.

Zaszły tydzień był wypoczynkowo – regeneracyjny. Urlop spędziliśmy w Oslo, gdzie poza bieganiem, treningiem ogólnym oraz dużą ilością spacerów, był czas na przemyślenia i skorzystanie z nowych dla mnie metod regeneracji organizmu – baniek. Dodatkowo była możliwość skorzystania ze sposobu rozluźniania i usuwania napięć – TRE.

Czyli w sumie dużo i niedużo. Jestem zadowolony, mam energię na dalsze działania. Jest wizja, cel i jasna droga do dążenia. Co z tego wyjdzie dalej? Zobaczymy!