Kategoria: Uncategorized

Dwa krótkie i wprowadzające wiele zamieszania słowa.

Piszą o tym książki (Jak mówić nie, Yes factor itp. itd.), robią szkolenia, dokładają ideologie, które są później wypaczane (np. asertywność).

A życie polega na wyborach, często modyfikowanych pod wpływem elastyczności i zmian w zewnętrznym oraz w wewnętrznym ekosystemie, a także nieustającym wzroście wiedzy osoby podejmującej decyzje.

Zatem każde nie i każde tak należy rozpatrywać bardziej filozoficznie, a na pewno wtedy kiedy chodzi o ważne decyzje i własną osobę.w

Tak właśnie dzisiaj mi się przyśniło (a poranne pomysły często później tracą swój sens po przemyśleniach w ciągu dnia), że zawsze można zmienić:

„Nie” na: „tak, ale pod warunkiem, że ….”

„Tak” na: „nie, chyba  że …”

Oczywiście jest to dyskusja akademicka, kiedy mamy czas, miejsce i chęci by ją podjąć, bo co zrobić gdy padnie pytanie na polskiej imprezie:

„Co, ze mną się nie napijesz?”

He he…

I tak w kółko, te cykle co już o nich pisałem. Raz dobrze, raz źle, raz jeszcze gorzej. Ale to nie o tym dzisiaj. Sęk w tym, że pomimo zmian, część środka jest niezmienna i ma swój rezonans, częśsotliwość. Widzę to np. po wpisach tutaj. Wpada jakaś myśl i okazuje się, że była już w jakimś odcinku i później 300 odcinków dalej i znowu dzisiaj….

Co dziwniejsze, a może bardziej oczywiste, że tę myśl oglądam z innej strony, pod innym kątem, nową mocą. Trochę straszne, trochę fajne, grunt, że jeszcze się chce myśleć, szukać tworzyć i ulepszać siebie. Dobrze też, że jest chęć by dzielić się tym z innymi.

Coraz trudnie, wśród gąszcza materiałów, znaleźć nowe, ciekawe, interesujące i jednocześnie przydatne do praktycznego wykorzystania materiały, takie, które bawiąc uczą, a ucząc pozwalają na wielpoziomowe, wielostrukturalne działania.

Myślę, że podobnie jak w masażu tensegracyjnym, nasza wola, rozum i myśli są polączone we wspólne struktury – działając, na którąś z nich, efekt pojawia się nie tylko tam gdzie w oczywisty sposób się go spowdziewamy, ale również w odległych obszarach.

Proste, naturalne a jednocześnie odkrywcze. Przynajmniej dla mnie.

Dzisiaj dwie kluczowe porady dotyczące wystąpień publicznych, których nie słyszałem na żadnym szkoleniu.

1. Zanim zaczniesz wystąpienie zadbaj aby się wypróżnić.
2. Zanim wykonasz punkt 1., sprawdź czy jest papier toaletowy.

Powodzenia!

Bardzo ważną rzeczą jest punkt odniesienia, to oczywiste, ale jak trudne do zrozumienia w praktyce. Chyba, że trafi cię coś strasznego, mocnego, niespodziewanego. Wtedy, nagle, rozumiesz, że to co normalnie by cię było w stanie wyprowadzić cię z równowagi, to w zasadzie nieistotny szczegół, który możesz olać. Ważne rzeczy pokazują, gdzie twoje miejsce we wszechświecie, jak niewiele znaczysz i jak wiele niewiadomych i nieznanych scenariuszy jeszcze przed tobą…. Oby było ich jak najwięcej! Nie warto jednak przenosić tej zasady w drugą stronę, tzn. trzeba się cieszyć każdą małą rzeczą jaką napotykasz na swojej ścieżce. Wszystko może mieć znaczenie, gest, chęć pomocy, potrzeba podania ręki…. To jest ważne, to się liczy. Tu i teraz. A pozostaną wspomnienia. Zatem dbajmy aby było ich jak najwięcej i jak największa liczba osób mogła się niemi dzielić w swoich pasjonujących opowieściach przez długie lata.

O pustce już było. W odcinku #028 i w #378 i pewnie w jeszcze wielu. I pustka przyszła znowu. W zasadzie nieoczekiwanie, choć jak zwykle łącząc kropki można było taką ewentualność rozważać. Sęk w tym, że życie nie powinno nas przygniatać, pomimo wszystko, pomimo bólu, przeciwności losu i ciągłych kłód pod nogami. Musimy trzymać się pozytywów i mieć zawsze nadzieję.

Czasem jednak nie da się dostrzec jasnej strony tego co się dzieje, bo nawet racjonalizując pewne sprawy nie damy rady zrozumieć tego co tak naprawdę dotyka naszych bliskich.

Wszystko jest dobre, wszystko może być złe. Pustka pozwala odciąć się od tego, żeby nie zwariować, żeby zaakceptować nieodwracalność pewnych rzeczy i działań ….. Czasem jest ten moment, że nie masz wpływu na to co się dzieje i lepiej z tym nie walczyć. Lepiej się temu poddać zgodnie z tym co jest teraz konieczne i możliwe do zrobienia.

W życiu człowiek powinien mieć zapewnione poczucie dobrostanu, które można przedstawić jako pole powierzchni wyznaczone połączeniami linii pomiędzy wierzchołkami umieszczonymi na osiach idących na zewnątrz od wspólnego punktu, gdzie wartość wyznaczą oczekiwania w danym zakresie i ich spełnienie w danym przypadku (w określonym momencie czasu): spełnienie życiowe, spełnienie uczuciowe, spełnienie duchowe (w tym religijność), spełnienie seksualne, zaspokojenie żywnościowe, używki, aktywność fizyczna.

Jeśli pole powierzchni tego wielokąta, będzie zbyt małe, egzystencja będzie zagrożona, zatem człowiek stara się skompensować ten brak poprzez możliwe do spełnienia uczynki w pozostałych, możliwych zakresach, co prowadzi oczywiście do zwiększenia oczekiwań, a przez to do zmniejszenia dystansu od punktu „0 – zero” na danej osi.

Idąc jedynie w jeden lub dwa aspekty – będzie słabo – rozwijaj wszystkie te domeny w pozytywnym aspekcie. Pytanie co się stanie jeśli nie będziesz mieć żadnych oczekiwań w danym zakresie……. Czy spełnienie ich pozwoli przesunąć się w nieskończoność? Czy przeciwnie brak oczekiwań spowoduje, że nigdy nie będzie ich można zaspokoić poprzez naturę ludzką i punkt powędruje do zera na skali….. Może lepiej po prostu tego nie sprawdzać i zachować zdrowy rozsądek… Balans we wszystkich dziedzinach, utrzymujmy rozsądne oczekiwania i spełniajmy je jak najlepiej, w jak największym zakresie.

W rozsądku siła. W umiarze prostota. W różnorodności moc. Moc jest w Tobie.

Żyjemy w kulturze męczeństwa, targania krzyża zawsze ze sobą, narzekania, opłakiwania, powagi i wzniosłości. Wszystkiego. Smutne to, być może czegoś nie rozumiem, i nawet już nie staram się tego zrozumieć.

Preferuję odnajdować jasną stronę tego co mnie spotyka, choć niewątpliwie jest to trudne. Bardzo trudne. Czasem wydaje się niemożliwe, ale cóż. Jeszcze w zielone gramy…. Tyle rzeczy do zrobienia, do naprawienia, wzmocnienia, poprawy, rozwoju. Nie mam zamiaru tego wszystkiego robić czekając jak na skazanie. Mam w planie cieszyć się tym co jest, co robię, tworzę, tym czym dzielę się z innymi.

Jeśli ktoś nie akceptuje mojego, dla niektórych dziwnego podejścia, trudno – akceptuję ich wybór. Prawdopodobnie nie trafię do każdego, nie trafię do większości, ale mam nadzieję, że dotrę tam i do tych do których docierać warto.

Trzeba mieć dystans przede wszystkim do siebie, umieć się śmiać ze swych wad, akceptować ułomności, wykorzystywać je i przebudowywać w zalety (choć to czasem orka na ugorze). Warto dostrzegać okazje, korzyści i możliwości, nie tylko tam, gdzie wszyscy je widzą, a przede wszystkim tam, gdzie my sami możemy coś z tym pozytywnego zrobić.

Cokolwiek się nie stanie, zawsze patrz na jasną stronę życia! Bycie błaznem nie jest łatwe i wymaga wznieść się ponad przyziemność i przygniatającą codzienność, ale daje satysfakcję i bieżące szczęście, nawet jeśli wymaga zrobienia z siebie szopki. Nie każdy to potrafi zrobić mądrze, inteligentnie i z klasą. Poznając prawdę o sobie w odbiciu innych ludzi pozwala zrozumieć i ich, i siebie i dotrzeć do granic możliwości komunikacyjnych i percepcyjnych innych.

Komunikacja werbalna i niewerbalna stanowi świetny atut w codziennym życiu prywatnym i zawodowym, ale nie z każdym można sobie na wszystko pozwolić – musisz się dostosować do możliwości odbiorcy, aby to co chcesz przekazać trafiło na odpowiedni grunt.

Często w życiu skupiamy się na rzeczach oczywistych i naszym przekonaniu, że kontrolujemy to co jesteśmy w stanie zauważyć. Natomiast zazwyczaj jest tak, że to co nam się wydaje okazuje się odrobinę inne od naszych wyobrażeń i oczekiwań, a największy wpływ na naszą egzystencję ma zazwyczaj to co niewidzialne i niespodziewane. Sęk w tym, że w wielu przypadkach nie chodzi o mistycyzm, a po prostu o przeoczenie, zaniedbanie lub brak skupienia i należytej uwagi na tym co istotne, na tym co Tu i Teraz się dzieje. Jest wiele sytuacji, których można by uniknąć jedynie przez dokładniejszą analizę symptomów i objawów, korelację różnych zdarzeń, naukę na własnych i cudzych błędach, a także pośrednią analizę wpływu nieznanego na otoczenie.

Przecież nie da się widzieć powietrza – wiatru, a widać ruch liści.

Nie widać samochodu skręcającego w lewo pięć pojazdów przed nami, ale skoro wszyscy hamują, to znaczy, że się coś na drodze dzieje (Tak wiem, niestety, kierowcy często tego nie ogarniają).

Nie widać różnych planet, ale ich wpływ na inne ciała niebieskie jest zauważalny przez astronomów.

Nie widać wielu rzeczy, które są proste, czasem skomplikowane, a wystarczy połączyć kropki i nagle staje się to jasne jak Słońce (lub drut 😉 ).

Czasem wydaje nam się, że nie mamy na coś wpływu! To najprawdziwsza prawda, ale nie oznacza to, że nie można się dostosować i przygotować do nadchodzącego, nieuniknionego zdarzenia w adekwatny sposób! Zatem pośrednio – mamy wpływ na dużo więcej niż nam się początkowo wydaje i w naszych rękach, a przede wszystkim w głowie jest odpowiedzialność za odpowiednie, jasne i poprawne planowanie.

„Gdyby człowiek wiedział, że się przewróci to by się położył” – Twoja w tym głowa by w najważniejszych sprawach to przewidzieć, a w najgorszym przypadku nauczyć się upadać w sposób maksymalnie bezpieczny! W każdej dziedzinie życia, w każdej sytuacji.

Pamiętaj, to co zrobisz lub czego nie zrobisz, ma wpływ nie tylko na Ciebie (to pół biedy). To wszystko ma wpływ na Twoje otoczenie, na Twoich najbliższych.

Rozpocząłem kolejne wyzwanie. Biorąc pod uwagę wszystkie za i przeciw, to jak się sprawy mają oraz to co może się jeszcze wydarzyć rozpocząłem naukę w kolejnej szkole. Tym razem medycznej. Jeśli wszystko potoczy się zgodnie z bieżącym planem, za 24 miesiące będę technikiem masażystą.

Póki co wszystko idzie zgodnie z prognozą, zajęcia praktyczne są super, choć mogłoby być ich więcej. Teorii mnóstwo, część już znam ze szkoleń trenerskich i wiedzy pozyskanej dzięki ciekawości i z innych szkół. Kolejny rozdział zatem otwarty….. Poza chronicznym brakiem czasu w weekendy, nie mam na co narzekać.

Otwieram zatem zapisy na masaże. Terminy od października 2023… Ilość miejsc ograniczona…. 😉

Zapraszam serdecznie!

Carpe Diem srata tata i tak dalej. Właśnie miałem okazję posiedzieć i pomyśleć o tym wszystkim, bo ostatnimi czasy wiele rzeczy mówiąc kolokwialnie się zesrało.

Bądźmy ponad to, wznieśmy się i popatrzmy w miarę obiektywnie jak wygląda nasze życie….

Na początku jest pożądanie, być może miłość, czasem przemoc, gwałt, chciana czy niechciana ciąża…. Później jest loteria genetyczna, kto z kim, czy komórka wybierze tego plemnika czy innego (o ile znalazł się w odpowiednim kanale żeńskim, a nie na przykład w ubikacji…) . Później walka ewentualnie zapłodnionej komórki (tu też loteria, bo większość komórek przecież nie będzie zapłodniona i skończy marnie to znaczy w zasadzie normalnie – zostanie wydalona). Do tego dochodzą naturalne poronienia, niezgodność białek, grup krwi itp. I jeszcze tabletki po, aborcje i inne zdarzenia. Później, jak to przetrwasz, to już z górki i będzie gorzej. Mamusia cię karmi, dostarcza tlenu, przeciwciał, a ty sobie beztrosko pasożytujesz…. I nagle trach…. Poród. Albo normalny, albo przedwczesny….. Albo przeżywasz, albo umierasz, albo jesteś od startu na nowej drodze życia pokrzywdzony…. Albo Pokrzywdzona. I jeszcze dużo zależy w jakim miejscu globu się rodzisz. To ma zajebiste znaczenie, ta jak i to kim są twoi rodzice (w szczególności w papierach) i jak zamożnie wylosowałeś, bo przecież się tu nie pchałeś – póki co wpływu na to wszystko masz 0%. A to dopiero początek (ale na szczęście już z górki). Później cię karmią, dostosowują się do Twoich potrzeb, skaczą dookoła i starają się jak najlepiej. Ty zauważasz jednak, że świat to coś więcej niż Ci dają. Chcesz więc więcej, a jakże. Tylko, że nie wiesz jeszcze, że nie jesteś pępkiem świata, a to co ty chcesz to coś zupełnie innego niż dostaniesz. Frustracja zaczyna rosnąć.

Zakładając, że żyjesz w warunkach, niezłych, powiedzmy w Polsce, w kwiecie rozwoju lat dwudziestych XXI wieku – Zaczynasz dalej rosnąć, sięgać po więcej, aż ty nagle Cię z nienacka – chyc – do przedszkola, zerówki, czy szkoły…. Czy chcesz, czy nie – musisz się jakoś wpasować w formę, wypełnić ją swoją masą i aurą. W najlepszym wypadku, będą zadowoleni,w trochę gorszym – będziesz sfrustrowany, zagubiony i oczywiście pozbawiony odpowiedzi – po co to wszystko? Masz zacząć gonić, za czymś co nie jest dla ciebie inetersujące, ani wartościowe. Być może będzie, ale sposób w jaki jesteś zachęcany do tego, niekoniecznie trafia do młodych, wielu rzeczy nieświadomych, ludzi. Im bardziej widzisz bezsens tych działań, a być może nie dostrzegasz sensu tych działań – będzie gorzej i gorzej, czując sie wyobcowany w tym dziwnym świecie. Górka staje się coraz bardziej stroma, zaczynasz przyspieszać. Twoje wymagania i oczekiwania rosną, natomiat spełnianie ich, za tym przyspieszeniem nie nadąża. Jest coraz bardziej niekomfortowo, wiesz coraz więcej i widzisz, że rzeczy do poznania i zrozumienia jest ciągle więcej i wiecej.

Później dalsze szkoły, marzenia, potrzeby, niespełnione oczekiwania bliskich wobec twojej osoby. Przygnębienie rośnie w momencie kiedy zaczynasz dojrzewać. Pojawiają się kolejne, często niespełnione pragnienia, a kolejną fazę frustracji potęgują normy społeczne, kolejne ograniczenia, dobry smak i ton, konwenanse, fałszywie sprzedawana etyka itp. itd. Kolejne oczekiwania, które powinieneś spełniać.

Rodzice dają ci tyle ile mogą, ile chcą lub ile potrafią, ale w końcu trzeba się ogarnąć samemu. Jednym przychodzi to wcześniej innym później, innym wcale (bo na przykład są chorzy czy inaczej pokrzywdzeni przez okrutny los). Niektórym na różnych drogach przytrafia się rola rodzica, czyli niejako przechodzimy w kolejną fazę pętli życia – często zatruwamy życie innym, bogu ducha winnym istotom, które również się na ten świat nie pchały. Pojawiają się kolejne dylematy – dać, czy nie dać, co i jak zrobić, jak się zachować. Przygniatająca odpowiedzialność rośnie. Do tego dochodzą przyziemne i górnolotne problemy dnia codziennego. Zmiana pracy, jej utrata, warunki bytowe, problemy uczuciowe, narastanie ilości spraw do załatwienia, któremu naprzeciw wychodzi krótsza percepcja czasu i kolejny wzrost frustracji związany z możliwym brakiem zrozumienia ze strony najbliższych. Ciągłe zmiany, wzrastające oczekiwania, chęć odpowczynku oraz chęć utrzymania strefy komfortu. Szukasz odskoczni, przdmiotów sprawiających radość. Poprawia nam się coś, krótkotrwale, później kac rośnie za każdym razem bardziej. Kula śniegowa toczy się coraz prędzej a my lecimy przebierając nogami jak chomik w kółku.

W końcu coś pęka. Stres robi swoje, jednym pęka serce, innym spirala kredytów innym żyłka w oku czy mózgu. I nagle robi się zapaść, przepaść, otchłań, czarna dziura. Tryby strzelają nie wytrzymując napięcia, bo przecież świat leci dalej, kręcą się zębatki, mieląc wszytstko co im wpadnie…..

Idąc tak przez życie jesteś na początku wyposażony we wszytsko co ci potrzebne, a kolejne lata zabierają ci pomału część z tych dóbr. Aby odwrócić uwagę dostajesz marchewkę w postaci tego czy owego, mądrości, praktyki, wiedzy czy pieniędzy, ale i tak na koniec dnia tracisz. Doceń zatem to co masz teraz, bo jutro będzie tego mniej, pomimo tego, że pewnych wartościowych dla Ciebie elementów pojawi się na chwilę więcej – to ten moment by to docenić. Później już ich nie będzie. Odejdą bezpowrotnie, czy się tego spodziewasz, czy nie.

Oddychaj.

Zwiększ świadomość swoich działań.

Rób to co trzeba.

Odpocznij. Zadbaj o zdrowie – bo coś na pewno pęknie.

Kochaj.

Żyj.

Ciesz się każdą chwilą. Uśmiechnij się!!!