Verdaduras

Zero

To był pierwszy dzień. Dzień, w którym potwierdziło się przypuszczenie, że przyszło mu żyć w kupie. Powiedziałby, że w gównie, ale to raczej nie przystoi sześciolatkowi w Pierwszy Dzień Zerówki.

Dla dorosłych to oczywiście nic takiego. Ot po prostu pozostawienie bachora na parę godzin pod opieką Pań. Lub Panów, ale Pana to ja nigdy nie widziałem w tej roli. A dzisiaj nie jestem w nastroju do wydawania opinii w temacie, nad którym nawet się nie zastanawiałem zbytnio. Wracając do głównego nurtu sprawy: do dupy było już na początku. Tato przyprowadził Myszka do szkoły, w której miały się rozpocząć wrześniowe katusze. Myszko – tak wołała do niego mama. Często, przy kolegach też. Ale obciach, że szkoda gadać. Dobrze, że z tego się wyrasta. Może nie wszyscy, ale jednak większości się udaje.

No i tata wprowadza go do szatni, pomaga zmienić buty na ciapy, wieszają kurtkę na haczyku z motylkiem i idą. Idą do sali gdzie już jest ona. Pani. Pani jest straszna. Stara jakaś taka pewnie tuż przed emeryturą czy rentą, z 50 lat na pewno miała. Pomarszczona i przysłonięta różnymi kosmetykami, które nieudolnie starały się przykryć wszelkie niedoskonałości starczej skóry. Fuj. Aż się robi niedobrze na samą myśl. Całokształt uzupełniają kręcone, rude włosy oraz wielkie okulary, przez które patrzy oczami ropuchy. Poniżej głowy znajduje sznur się czerwonych, niczym sok truskawkowy, korali, leżących na bieli koszuli z kołnierzykiem. Dolne części ciała zakrywa brąz spódnicy w kolorowe, jak jesień liście. A na imię ma właśnie …. Kto wie jak miała na imię?

No i ta straszna pani bierze naszego Myszka od taty i każe mu zostać z nią i bandą innych sześciolatków w sali. Mówię wam, włos się jeży, skóra cierpnie, a tata wychodzi, pomimo tego, że Myszek zaczyna spazmatycznie płakać. Biedne porzucone i zdradzone dziecko. I tu rodzi się pytanie – czy to wtedy rozpoczął się proces zmian psychofizycznych tego małego człowieka? Czy nastąpiło już to wcześniej? Przed piątymi urodzinami?

Można mieć doła. Można się zamartwiać. Można potykać się o własne nogi. Można nie trafiać w drzwi i walić głową w ścianę. Można robić wiele rzeczy, które spowodują jeszcze większe obciążenie systemu nerwowego i w rezultacie jego załamanie. Trzeba wtedy bezpiecznie wytracic prędkość i jak mawia klasyk, spiąć pośladki. Zębów nie zagryzaj, bo ci się jeszcze zakleszczą, albo szkliwo zetrze. Skup się wtedy na tym, że w zasadzie to i tak wszystko nie ma sensu.

Samo w sobie nic nie ma sensu.

To my nadajemy sens temu co robimy. Czy ma sens zjedzenie kanapki, skoro za kilka godzin zamieni się ona w kupkę kału? Czy sens ma w sobie zamiana tlenu na dwutlenek węgla, powodujący ocieplenie klimatu?

Nie ma.

Zaakceptuj zatem, że i tak nie ma to znaczenia i sensu i wyobraź sobie, że ma.

Że ma sens wstawanie kiedy jeszcze zimno i ciemno, że ma sens robienie po raz tysięczny tego samego, obojętne czego. Że ma sens patrzenie w lustro i szukanie tam zrozumienia i empatii.

Zrozum siebie.

Rozejrzyj się. Jesteś tu w jakimś celu, być może go nie rozumiesz. Być może rozumiesz g0 inaczej niż jest zapisane w scenariuszu, którego jeszcze nie czytałeś.

Jesli ci się nie chce dla siebie, to zrób to dla tych, którzy sa obok. Oni w ciebie wierzą, jesteś potrzebny.

Każdy jest potrzebny.

Nawet żul pod sklepem jest potrzebny komuś. Nawet o tym nie wie. A niby po co? – zapytasz. Ano po to by dawać zły przykład i być przestrogą dla innych. A może po to by się zebrać w sobie i dać świadectwo, że da się odbić od dna. czasem drugiego dna. Ty zatem na pewno możesz zrobić coś. Coś. Coś co jest istotne, nawet jeśli wydaje się głupie, przyziemne i beznadziejne.

Starość jest słaba. Młodość jest nieuchwytna. Dzieciństwo trudne. Wiek średni jeszcze gorszy bo uświadamia to, że będzie trudno.

Będzie albo nie będzie. Teraz za to jest zajebiste – bo jest. Teraz jest teraz. Jest stałe i zmienne. Teraz jest nieskończonością, a wszystko inne jest przereklamowane. To co czujesz teraz jest na tyle prawdziwe, na ile jesteś w stanie się z tym zidentyfikować i sprawić, że czujesz, że żyjesz.

Ciężko było przejść przez to, by wydobyć się z chaosu i marazmu. Ciężko, ale nie znaczy że beznadziejnie. W końcu esns bezsensu jest lepszy niż bezsens sensu.

Zatem, jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Wręcz perfekcyjnie – bo gdyby się dało inaczej to by było.

Pewne rzeczy są proste, pewne oczywiste, a do pewnych dojdzie się dopiero po długotrwałym szkoleniu i analizie rzeczywistości. I tu rodzi się pytanie – co z tą wiedzą zrobić? Czy dzielić się nią z innymi? Czy przekonywać ich do swojego punktu widzenia? Czy pozostawić ich w nieświadomości, wszak przekonanie nieprzekonanych często jest podobne do walenia głową w ścianę.

Mam tak czasem, nawet często. Nie da się przekonać pewnych ludzi argumentami i są zablokowani na choćby zaznajomienie się z innym punktem widzenia, bo przecież to co wiedzą to wszystko co może być najlepsze. I co gorsza, nie chodzi tu o ludzi niewykształconych, ograniczonych czy osaczonych. Na próbę rzeczowej dyskusji na argumenty, odpowiadają, tak bo tak i kończą się możliwości dalszej negocjacji stanowiska. I chodzi często o sprawy ważne i obejmujące traktowanie innych ludzi, żyjących tuż obok nas.

I skoro tak, to jak z tym żyć?

Czy przekonywać i tracić energię, czy się spokojnie odwrócić zadkiem i mieć wszystko w poważaniu.

Ja nie wiem. Religie, światopoglady, tradycje, chęć wzbogacenia się i rządza władzy robią swoje… Czy w ogóle jest możliwość, żeby się temu przeciwstawić?

W ostatnim czasie często widziałem komunikat o następującej treści:

Ooops. Coś poszło nie tak. Skontaktuj się z organizatorem swojego życia.

No i czasu nie ma taczki załadować. Służbowo, prywatnie, doszły do tego zobowiązania wobec znajomych, podjęte już miesiące temu. I oczywiście, wszystko to zaczyna się dziać na raz, bo przecież wtedy ci co to obserwują z góry – nasi hodowcy, stwórcy, czy gracze, sterujący naszymi poczynaniami, wtedy dopiero mają radochę, kiedy widzą jak działamy dociążeni odpowiednim napięciem wstępnym.

No i tak się złożyło, że nie za bardzo pocisnąłem w ostatnich dwóch tygodniach. Życie pozwala nam wybierać w takim zakresie, w jakim mamy możliwości i nie oszukujmy się, że możemy wszystko. Możemy więcej niż nam się wydaje, ale wszystkiego się nie da. Niestety,

Ale prawdę powiedzieć muszę, pomimo tych przeciwności, w zasadzie nieuniknionych, stres już jest mniejszy niż bywał kiedyś. Nie wiem czy wynika to z doświadczenia życiowego, lenistwa, czy też podejścia do życia i stosowania dodatkowych technik, które podobno taki stres rozładowują – wspominanego już TRE. Nie wiem na pewno, ale wydaje mi się, ze to działa, a do stanu pasywnego trząsania, czy jak to nazwać, potrafię się wprowadzić w ciągu jednej, dwóch minut. Robi to wrażenie i daje poczucie odprężenia.

Kolejny tydzień minął za szybko. Mało treningów – 3 szt. W tym dwa z instruktorami. Za mało by coś z tego było fizycznie. Przypomniałem sobie tylko po co i dlaczego to robię oraz kilka kata.

— Koniec wpisu —

Nie znałem takiego podejścia, ale na pierwszy rzut oka brzmi całkiem rozsądnie. Jak brzmi teza?

Żyjemy w raju na ziemi, ale w jakimś momencie egzystencji zostaliśmy z tego raju wygnani mentalnie i nie widzimy cudu tego istnienia. Teraz naszym zadaniem jest po prostu to dostrzec, a jeśli nam się nie uda to możemy zyskać szansę odrodzenia się w jakiejś innej postaci i hajda od nowa. Aż zauważymy to, co niezauważalne i przyżyjemy życie tak jak trzeba.

Fajne, co nie? Daje nadzieję i możliwość osiągnięcia szczęścia tu i teraz, a tym, którym to za mało, daje też nadzieję, że jak nie teraz, to w przyszłym życiu.

Dużo? Mało? Głupie?

W sumie co za różnica? I tak na niewiele zda się psu buda jak przywiążą go w lesie do drzewa.

Świat jest piękny i tego się trzymajmy. Tu i teraz.

Jest gorąco, tak jak to tylko możliwe do wyobrażenia. Dzieje się cały czas coś co angażuje uwagę i działania. Oczywiście nie jest to nic złego, bo świadczy to jedynie o tym, że należy w tym uczestniczyć. Z jednej strony nie wiadomo w co ręce w lożyć, ale z drugiej strony można się do tego jakoś przyzwyczaić i zaakceptować stan taki, że nie da się zrobić wszystkiego. Część spraw musi poczekać, a z części po prostu się zrezygnuje. Pozostaje kwestia tego co zawsze – by odpowiednio ustawić priorytety, tak by to co ważne i pilne nie zostało gdzieś za daleko w kolejce. Niby proste, ale nie do końca, bo coś może zostać nie zauważone… i trach jak babę w piach.

I jak z tym żyć? Z tą niepewnością?

Zaakceptować. Nawet jak się coś przeoczy, to się przeoczy. Co poradzić. Czujnym trzeba być, ale niepokój nie może zmącić umysłu, bo zwariować idzie. Kiedyś to było, kiedyś to będzie, a najważniejsze jest to co tu i teraz.

A jest fajnie i tego się trzymajmy, a to co mogłoby być gdyby, niech sobie będzie tam gdzie jego miejsce.

W czarnej D.

Kolejny tydzień się rozpoczął, kolejne 2% czasu przygotowań za mną.

Zaszły tydzień był wypoczynkowo – regeneracyjny. Urlop spędziliśmy w Oslo, gdzie poza bieganiem, treningiem ogólnym oraz dużą ilością spacerów, był czas na przemyślenia i skorzystanie z nowych dla mnie metod regeneracji organizmu – baniek. Dodatkowo była możliwość skorzystania ze sposobu rozluźniania i usuwania napięć – TRE.

Czyli w sumie dużo i niedużo. Jestem zadowolony, mam energię na dalsze działania. Jest wizja, cel i jasna droga do dążenia. Co z tego wyjdzie dalej? Zobaczymy!

Jak już pisałem, wrześniowy urlop pomału przemija, ale znalazłem chwilę by wspomnieć o nowym, które wpadło na mnie niespodziewanie i prawdopodobnie na dłużej ze mną zostanie. TRE, czyli Tension Release Exercises – czyli autorska metoda dra Davida Bercelliego pozwalająca na uwalnianie stresu i traum z ciała poprzez wibracje wywoływane sekwencjami ćwiczeń. Metoda dedykowana jest wsparciu działań terapeutycznych i jej celem jest przywrócenie równowagi układów nerwowego, biochemicznego i anatomicznego. TRE oczywiście powinniśmy rozpocząć pod okiem fachowca, bo z ciałem mogą się dziać niespodziewane rzeczy i lepiej mieć przy sobie kogoś, któ pozwoli nam przez to przejść bez uszczderbku na naszym dobrostanie. Więcej informacji na stronie TRE POLSKA

Ćwiczenia dla mnie:

Heiko dachi – stoimy naturalnie, stopy równolegle, na szerokość bioder / ramion. Raczej węziej niż szerzej. Tutaj, nogi bez przeprostu, leciutko ugięte w kolanach.

1. Naturalne oddychanie w heiko dachi. Kolana lekko ugięte, bez przeprostu.
2. Heiko dachi, nogi bez przeprostu, powolny skłon. Oddechy w opadzie, Głowa luźno czubkiem skierowana do dołu. Bardzo powoli wracamy do wyprostu oddychając. Głowa luźno wisi i wraca na końcu.
3. Luźny rozkrok, kolana lekko ugięte. Skłon do przudu, analogicznie jak w 2. Ręce i głowa najpierw w przód, następnie do jednej i do drugiej nogi. Wracamy do przodu. Łączymy powoli nogi poprzez przesuwanie ich na pięty i na śródstopie. Pozycja końcowa to heiko dachi. Wracamy tułowiem i głową do góry tak jak w poprzednim ćwiczeniu.
4. W heiko dachi przechodzimy na krawędzie stóp – jedna zewnętrzna, druga wewnętrzna. Tak zmieniamy kilkanaście razy.
5. W heiko dachi przesuwamy tułów i miednicę do przodu, bez odrywania pięt od podłoża. Następnie wracamy głową i tułowiem do tyłu, pozostawiajać miednicę z przodu. Rozluźniamy się, oddychami i staramy się poczuć własne ciało.
6. Krzesełko pod ścianą. Nogi lekko rozwarty kąt w kolanach. Pozwalamy drżeć nogom, ale wysiłek ma być do około 50% naszych możliwości. Kiedy go osiągamy, idziemy tułowiem opartym o ścianę lekko wyżej. I tak powtrazamy podnosząc tułów aż do wyprostu nóg.
7. Stoimy pewnie na jednej nodze. Noga lekko ugięta. Druga w okolicach kolana. Dłonie ułożone tak, że wszystkie palce stykają się opuszkami. Dotykami tak ułożonymi dłońmi czubka głowy. Łokcie na zewnątrz. Stoimy tak 1 minutę i oddychamy, świadomie czując grunt pod stopami oraz czubek głowy pod palcami. 1 minuta i zmiana nogi.
8. Leżymy na plecach, najlepiej na macie. Oczy otwarte, Oddychamy, można wydawać dźwięki. Można się przykryć, podłożyć coś pod głowę, ręce. Mamy się rozluźnić i mieć ciepłe stopy.
9. Leżymy dalej, stopy łączymy do motylka (stopy dotykają się podeszwami), luźno pracujemy kolanami góra dół, ale bardzeij szerzej. Kiedy się rozluźnimy przychodzimy do 10.
10. Lekko unosimy biodra, aż się uniosą pośladki i lekko pracujemy na luzie kolanami unosząc je powoli i opuszczająć, tak jak się ustawia ręcznie ostrość w aparacie. Staramy się wyczuć mimowolne, naturalne ruchy i drżenie ud. Kiedy znajdziemy te ruchy przechodzimy do 11.
11. Kontynujemy tylko stopy stawiamy podeszwami na ziemi. Czujemy ciało, drżenie i ruchy nóg. Oddychamy.
12. Leżymy w rozluźnieniu. Oddychamy. Można się przykryć, zdrzemnąć. Odpocząć.

I już.

Muszę wam powiedzieć, że nie wierzyłem, ze to na mnie zadziała za pierwszym razem! Super wrażenie. Będę używał tej metody. Nogi robiły co chciały, ale dziwne i przyjemne uczucie!

A wam polecam spróbować pod okiem specjalisty. Różni ludzie różnie reagują na początku – fakt niezaprzeczalny.

W końcu wymarzony urlop. Taki z prawdzowego zdarzenia. Z ukochaną. Bez większego planu i ciśnienia. Spędzamy go, w jak się okazuje, jednym z najdroższych miast na świecie – Oslo.

Jest połowa września, na przemian ciepło oraz słonecznie (powyżej 20⁰ C) i pochmurno z lekkim deszczem. Właśnie mija połowawyjazdu i jestem już przytłoczony wizją powrotu, bo dopiero rozumiem jak bardzo potrzebowałem takiej odskoczni. Jest leniwie i intensywnie, spokojnie i energetycznie, czyli tak jak tygrysy lubią najbardziej! Potrenowane, podrzemane, poczytane, w tym też książki specjalistyczne, pojedzonea, muzea, jakich w Polsce nie uświadczysz. Inne rzeczy też na najwyższym poziomie! Dotknąłem i poczułem nowych rzeczy – TRE, dieta keto, ba nawet bańki już mialem dwa razy postawione! Rozmowy o różnych podejściach terapeutycznych, o ludziach i nowe znajomości z ciekawymi osobami – szczególnie przyjaciółką mojej żony, u której się zatrzymaliśmy. Kopalnia wiedzy i pomysłów, na co skierować swój wzrok i umysł, w czasie dalszej życiowej wędrówki.

Być może napiszę jakąś bardziej szczegółową relację, ale wyzwaniem jest to, że musiałaby być inna niż te dostępne w Internecie. I zdjęć juz zrobiliśmy masę, i możemy oddychać norweskim powietrzem i przypominać sobie baśnie z zamku Soria Moria, które w dzieciństwie czytał mi dziadek.

Czyli jest super i zapowiada się kontynuacja tego stanu przez kolejne dni. Wszystko tak, jak sobie nawet nie mogliśmy zaplanować!