Verdaduras

Kiedy wszystko idzie dobrze, jest fajnie. To zrozumiałe, dopamina rozpływa się po krwiobiegu, jesteś zadowolony, cieszysz się i czujesz euforię. Najgorsze jest to, ze to minie, niezależnie od wszystkiego. Pewnego dnia okaże się, że nie możesz więcej biegać, wspinać się, jeździć motocyklem, ba może nawet chodzić….. I co wtedy? czy to koniec? czy nie warto dlatego nic robić już teraz? Nieeeee. Po prostu rób swoje, to co lubisz robić. Znajdź swój rytm i nieustannie staraj się zwiększać jego częstotliwość. Szukaj też nowych rzeczy – pasji, bodźców, ciesz się tym co cię otacza. Tylko w ten sposób możesz w pełni docenić to co masz, to co możesz przeżyć. Dla mnie osobiście, to co masz materialnie, jest rzeczą drugoplanową, jest to myślenie bardzo egoistyczne – nie staram się budować spuścizny materialnej, a bardziej metafizyczne i psychologiczne struktury, które dzięki obecnej i przyszłej technologii będą mogły przetrwać i rozwijać się kiedy już mnie na tym świecie nie będzie. Nie sztuką jest wydać to co się ma, czy rozdać to co mają inni – jak robi nasz rząd. Sztuką jest sprawić by ludzie z chęcią i przekonaniem tworzyli nowe wartości w życiu i dzielili się nimi z innymi istotami na ziemi. Zatem, istnienie materialne przestaje mieć takie znaczenie, jeśli mówimy o spełnieniu się i realizacji wyższych celów. Sztuką jest zaprogramować siebie i zainspirować innych by byli w stanie wspinać się dalej na wyżyny własnych możliwości.

Stare polskie przysłowie mówi;

Bez pracy nie ma kołaczy.

I w zasadzie tyle w temacie.

Jeśli chcesz coś osiągnąć, spełnić marzenia, osiągać cele, musisz zapieprzać jak mały samochodzik, po 15 czy 16 godzin na dobę.

Oczywiście nie chodzi o to byś robił byle co, ale byś plastycznie i elastycznie dostosowywał swoje działania do nieustannie zmieniających się warunków zewnętrznych i tych wewnątrz ciebie. Rozwijaj siebie, ucz innych, ucz się też od innych i realizuj drobne, pośrednie cele i postanowienia. I walcz ze swoimi słabościami, odrzucaj je, gdyż nie są do niczego nikomu potrzebne.

I ciesz się życiem.

Mamy patrzeć ogólnie, nie skupiać się na niesistotnych szczegółach, patrzeć w dal…. Wszystko jest ważne: strategia, taktyka i działania operacyjne. Im jesteś Niżej w hierarchii tym bardziej musisz się skupić na małych rzeczach, które zebrane, po kolei do siebie, utworzą całość. Jednak patrząc i uważajac na nie – musisz miec równocześnie obraz całości teraz, jak i w odległej przyszłości. Nie musisz być wynalazcą nowych rzeczy by odnieść sukces i spełnienie w życiu, ale możesz doskonalić to co już jest i starać się upraszczać i wzbogacać o rzeczy, ktorych się nauczyłeś. Nigdy nie jest za późno by coś zmienić, nigdy nie jest za późno by porawić choć mały szczegół. Tak działa wszechświat. Tak działa ewolucja.

Jajko. Niby nic wielkiego. Kruche i nietrwałe. Łatwo stłuc skorupkę. Tylko zanim to się stanie – pomyśl. Jeśli skorupka jest zbita od zewnątrz – oznacza to koniec czegoś – czyjegoś życia, zanim ono się zmaterializuje. Natomiast jeśli ta skorupka zostałaby rozerwana od wewnątrz – oznacza to coś wprost przeciwnego – początek życia.

Zatem tłumacząc to na inne płaszczyzny życia – jeśli opiekujesz się kimś, pozwól mu stłuc skorupkę od wewnątrz, samemu, niekoniecznie musisz to robić za kogoś, bo wyrządzisz więcej szkody niż pożytku.

Jest dużo ludzi, którzy chętnie, z  łatwością i polotem powiedzą co należy poprawić u innych, a w szczególności kiedy w ten sposób mogą odwrócić od swoich spraw.

Apeluję do Ciebie zatem, drogi czytelniku!

Szukaj najpierw słabości u siebie, naprawiaj je, doskonal się i optymalizuj co trzeba, zanim nie zaczniesz „pomagać” innym.

Takie działania „ku dobru” mogą się zemścić, bo jeśli nie jesteś w miarę mocny i dobrze zorganizowany, mogą do ciebie wrócić z siłą podniesioną do sześcianu. KARMA WRACA!!!

Tylko spokój może cię uratować, zdrowy rozsądek, opanowanie i przemyślenie działań – strategia, taktyka i działania operacyjne.

Nie bądź cwaniakiem, bo się to może dla ciebie źle skończyć, szczególnie w dłuższej perspektywie. Miej szacunek dla innych, empatię, sympatię i bądź otwarty na zmiany.

Kilka dni minęło bez wpisów. Przerwa spowodowana trochę smutkiem, trochę przemyśleniami, trochę lenistwem. Życie pomału toczy się swym torem, mój tato się starzeje, miał drugi, na szczęście niewielki, udar mózgu i spędził ponad tydzień w szpitalu. Nadszedł więc czas na refleksje, rozmowy, zastanowienie i przerwę. Co jest w życiu ważne? Czym się warto przejmować, a czym nie? Czy dobrze traktujesz innych? Czy robisz dobre rzeczy z dobrą intencją? To są pytania, na które trzeba sobie odpowiadać każdego dnia i swoje odpowiedzi weryfikować z rzeczywistością.

Jeśli zadowalasz wszystkich naokoło, znaczy że jesteś poniżej nich, trochę gnębiony.

Jeśli się złoszczą, znaczy że wprowadzasz innowacje, zmiany – czy dobre ????? To trudna odpowiedź.

Zazwyczaj prekursorzy idą sami, na czele. Czasem nawet nie na czele, bo za nimi nie ma długo, długo nic, a ich naśladowcy pojawiają się później.

Nie martw się tym, jeśli nawet kiedyś się potkniesz, czy cię będą chcieli zniszczyć  tylko dlatego, że zrobiłeś za dużo…. Pamiętaj – gwóźdź, który wystaje, prowokuje do tego by zostać wbitym (przysłowie japońskie).

Nasze obecne czasy są pozornie spokojne, ba są spokojne – w porównaniu do zawichrowań   historycznych, ale nie jest łatwo. Nie daj się oszukać złudną ofertą niby wolności….. Pomyśl czym naprawdę jest wolność, jak o nią walczyć i jak w tej walce wspierać innych ludzi. Ludzie to ludzie, niezależnie od koloru skóry, wyznania, orientacji seksualnej czy ideologii. Ważne jest tylko to czego chcą dla innych i dla całego świata. I my musimy to dostrzec pomijając stereotypy i pierwsze wrażenie.

Zatem skup się, pomyśl, rób co trzeba. Nie rób tego co zbędne.

I tak kiedyś zostaniesz sam. Na tym czy na innym świecie. Tak może się stać.

Jeśli nie umiesz grać w szachy, proszę zrób sobie prezent. Naucz się zasad tej gry i zacznij pogrywać. Z komputerem, z telefonem, ze znajomymi.

Ta piękna gra, która ma już wiele wieków, naprawdę uczy pokory i wytrwałości. Uczy jak się bezpiecznie doskonalić na własnych błędach, pokazuje jak łatwo wpaść w pułapkę wiary we własne siły, jak planować kilka ruchów naprzód, jak budować różne scenariusze, jak stosować fortele i pułapki, jak zapamiętywać sytuacje i używać znanych stałych fragmentów gry.

Niby nic, niby może strata czasu, a jednak pokazuje jak można się rozwijać bazując na prostych zasadach, jak zajrzeć wgłąb siebie…

Nie, to nie strata czasu, to inwestycja, to odpoczynek, wyzwanie, miłe spędzenie czasu, z kimś lub ze sobą, oderwanie się od codziennych problemów.

Zatem, nie czekaj, pograj czasem, w wolnej chwili i nie czuj się przez to winny bo to inwestycja w samego siebie.

Tak się śpiewa zawsze u nas – 100 lat 100 lat …. Ale tak się zastanów. Czy chcesz żyć aż tyle? Czy będziesz żyć aż tyle?

To się wydaj takie odległe, takie bajkowe, że będziesz mieć 99 lat i dalej będziesz sprawny, zdrowy, w pełni sił i zapału to wszystkich zadań. Że będziesz stanowił dla innych wartość dodaną, będziesz mędrcem, którego zdanie będzie w poważaniu i będziesz słuchany z zapartym tchem, przez inne, kolejne już pokolenia.

Cóż, część z tego może się nawet spełnić. Są takie pojedyncze przypadki….. Ale patrząc na nieubłaganą statystykę, na to co się dookoła nas dzieje, nie czekaj do tych 99 lat, żeby coś znaczyć, bo wtedy i tak będzie się liczyć co zrobiłeś kiedy miałeś lat 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 …

Więc zakasz rękawy i zacznij żyć naprawdę, pełnią życia, pełnią potencjału, którym teraz władasz. Musisz się rozwijać i stawiać sobie konkretne cele, małe, duże, różne. Część z nich osiągniesz, część okaże się błędami, część trzeba odpuścić po drodze. Ale jedno jest pewne – najważniejsze w życiu jest  życie, a nie śnienie na jawie o czymś tam kiedyś tam. Samo się nic nie zrobi. Czasem będzie ci szło jak z płatka, czasem wszystko się będzie sypać (i to naraz uwierz mi – jak się coś psuć zaczyna, to już poleci 😉 ), ale to nic. Jesteś tu, na tym świecie, żeby zrobić to co umiesz najlepiej – żyć odważnie, wykorzystując okazje, dostrzegając je pośród złudnych rozpraszaczy, kreując rzeczywistość, analizując dostępne dane historyczne i tworząc przyszłość. Dla siebie i swojego, coraz bardziej globalnego, otoczenia. Bądź odpowiedzialny!

Zmiany są trudne. Zaakceptuj to. Czasem chciałbyś się zmienić, nawet zaczynasz, ale koniec końców wracasz do stanu początkowego…. Co zatem zrobić? Najpierw musisz uwierzyć, że ta zmiana jest niezbędna i jest naprawdę czymś co przyniesie korzyść. Niekoniecznie tobie, ale komuś. Komuś dla kogo warto działać, zmienić się, poświęcić część siebie. Bo zmiany są kosztowne. Emocjonalnie, energetycznie, finansowo, czasowo. I czasem nawet nie wiesz o tym, nie zdajesz sobie sprawy, że tak jest. A kiedy zaczynasz rozumieć ten mechanizm, zaczynasz obserwować drobne korzyści płynące ze zmian, potrafisz robić te małe kroczki, jeden po drugim. Akceptuj konieczne zmiany, wspieraj zmiany ulepszające ciebie i świat. Zaufaj sobie i innym i akceptuj świat.

Musisz wybierać czasem, czy chcesz być tylko sobą dla siebie, najlepszą wersją siebie, czy sobą by spełnić oczekiwania innych.

To niby podobne, z pozoru, wymagania, ale po dokładniejszym przyjrzeniu się widać, że są to wymagania i oczekiwania w wielu aspektach sprzeczne.

Zatem zastanów się, czy już jest ci tak dobrze, że nie chcesz się dalej ze swojej norki ruszać, oczywiście może to być wygodne, czasem naprawdę,  czasem tylko z pozoru. A może jednak będziesz korzystać z darów i uroków życia, pracując nad sobą ciężko. W tym przypadku musisz zadowolić sam siebie. Trzecie opcja też może mieć swoje uroki, ale bazuje w głównym stopniu na spełnianiu oczekiwań wszystkich lub wybranej grupy innych ludzi.

A może po prostu spróbować to wypośrodkować? Wziąć z każdego modelu co najlepsze i obrócić to na własny użytek? To chyba najrozsądniejsze wyjście z tej sytuacji.