Możesz sobie wmawiać, że możesz. Możesz czekać, możesz działać. Możesz wybierać.
Tylko często wybór jest albo ograniczony do jednej lub maks dwóch opcji, a jedna z nich jest tak niedorzeczna, że nawet trudno brać ją pod uwagę.
Jej wybór jest tak trudny i obciążający układ nerwowy, że wychodzi poza możliwości percepcji oraz obecne granice ekonomiczne, że nawet nie dostrzegasz tej alternatywy jak możliwej do realizacji. Teraz / nigdy / czasem wypychasz ją poza nawias realnych możliwości.
No i ten próg wejścia. Czasem jest tak wysoki, że bez trampoliny, drabiny, dźwigu lub worków pieniędzy, nie jesteś wejść na ten stopień.
Podsumowując ten krótki i bezzasadny wywód – możesz wierzyć, że chcesz. Musisz wierzyć, że chcesz. Możesz coś zrobić lub możesz nic nie robić. Pamiętaj, że każda doba ma tyle samo: 86400 sekund dla każdego z nas. Pod warunkiem, że jeszcze żyjesz.
I tutaj nadchodzi najlepsze. Po co to wszystko? Jak bardzo zewnętrzny świat działa na wnętrze i jak możemy oddziaływać na otaczający świat? Czym się karmimy? Fizycznie, psychicznie? Jak rezonujemy z naszymi interfejsami i z czym sa one połączone? Jak bardzo to co czujemy i myślimy jest prawdziwe, a co jest jedynie projekcją nierzeczywistości i sprytnym kłamstwem, manipulacją i scamem?
Czy to do czego dążysz na pewno ma sens? Czy sens przynosi to co możesz kupić za pieniądze, które zarabiasz na tym co robisz bo chcesz i w to wierzysz? Czy musisz w to wierzyć, by jakoś zapchać dziurę egzystencjalnej matni?
A może wręcz potrzebujesz jakiegoś kitu by zapchać szpary, z których ciągnie chłód bezesnu i samodestrukcji? A może ten kit po prostu wyżera coraz większe dziury i coraz więcej chłodu wpada i obniża temperaturę cząsteczek tworzących twoja biologiczną machinerię? Uszczelniając układ paradoksalnie powodujesz jego rozszczelnienie i całość ciśnienia dąży do nieosiągalnego stanu próżni?
Czas minął.
Następnym razem będzie jakaś weselsza historyjka, na pocieszenie.