Akceptacja życi a to często trudna sprawa, bo nie wszystko idzie po naszej myśli. W zasadzie, to tak jak z jazdą na rowerze. Ten pojazd nigdy nie jedzie po idealnie prostej drodze a przednie koło porusza się wężykiem zbaczając to na lewo, to na prawo od idealnego toru jazdy. A im prędkość mniejsza tym te odchylenia muszą być większe aby zachować równowagę.
Zatem: w życiu szukaj pozytywów. Każdego dnia są lepsze i gorsze chwile. Obu trzeba poświęcić należytą uwagę i zbytnio nie wpadać ani w melancholię, ani w w nieuzasadniony zachwyt. Obie drogi są równie niebezpieczne, jeśli pójdzie się za daleko i wyjdzie poza strefę zdrowego rozsądku i uzasadnionej akceptacji stanu rzeczy. Życie wybacza pewne błędy, ale: nie wszystkie i nie każdemu. I nie ma tu jednej reguły, której należy się stosować zawsze i wszędzie. Czasem ryzykujemy, czasem mamy szczęście, a czasem wywracamy się na prostej drodze.
Weźmy na ten przykład hipotetyczną sytuację, że ktoś wsiada jako pasażer do auta o dużej liczbie koni mechanicznych (wiecej niż 30KM), prowadzonego przez niedoświadczonego kierującego. Co się może stać? Co może pójść nie tak?Z jednej strony można się nudno przejechać, zgodnie z przepisami po mieście. Z drugiej, zrobić sobie wyścig, którego rezultatem będą wspaniałe wspomnienia, wyrzut różnych hormonów szczęścia i frajda nie z tej ziemi. Z trzeciej strony grozi mandat, punkty i poczucie niesprawiedliwości, że zabawa została przerwana przez Policję. Z czwartej strony sytuacja może zupełnie wymknąć się spod kontroli i można zginąć w wypadku spowodowanym przez wsponianego już kierującego.
Mądry Polak po szkodzie. Łatwo wytykać błędy, tragedię i głupotę, o której teraz głośno w prasie i mediach. Łatwo wieszać psy i wskazywać bezpośrednią przyczynę ludzkich tragedii i cierpień.
Ale to tylko jeden przypadek i jego jedna z opcji. Ile sytuacji dzieje się na naszych drogach, w naszym życiu, które równie łatwo mogą przerodzić się w podobne zdarzenie?
Co trzeba robić, by do takich sytuacji nie doporwadzać? Jaką profilaktykę należy wprowadzać w życie? Jakie szczęście mamy każdego dnia, że żyjemy i podobnych sytuacjach nie braliśmy udziału?
Jak pobudzić wyobraźnię?
Jak uświadamiać konsekwencje? I to zarówno u starych, jak i u młodych?
Brawura, alkohol, głupota, chęć poczucia się jak bóg. Choć przez chwilę. Na chwilę. A nawet nie jak bóg, a tylko ktoś lepszy od innych. Choć troszeczkę.
I nie dociera do ciebie wtedy, że coś pójdzie nie tak. Czy trzeba to akceptować? Czy można to akceptować? Czy wiara w powodzenie zawsze jest najlepszym towarzyszem?